269 
waardige als gevaarvolle ontmoeting van een reisge- 
zelschap met eene kudde bisons. — Dit gezelschap be- 
stond uit eenen welgezeten planter, van europesche 
ouders afkomstig, welke reeds dikwerf jagttogten in 
de grasvlakten ondernomen had, twee engelsche officie- 
ren en een’ europeeschen geneesheer; de vijfde persoon 
was een zwarte bediende, aan wien de zorg over eenen 
welbepakten ezel en een paar voortreffelijke honden 
was toevertrouwd. Omstreeks vijf uren, in den namid- 
dag, hadden zich de reizigers aan den zoom van een 
klein bosch, dat uit katoenstruiken en wilde druiven 
bestond gelegerd, en daar dit bosch op eene hoogte 
gelegen was, konde men van daar de uitgestrekte , 
eenzame gras-streken op verren afstand overzien. 
Terwijl de europeanen zich aan de rust overgaven, 
die zij na eenen vermoeijenden togt ruimschoots behoef- 
den, bleef de planter op de beenen , en staarde met 
geopende oogen , luisterende op de onmetelijke vlakte. 
Eensklaps wendde hij zich tot zijne makkers: »er is 
»een vreemde reuk en een verward gedruisch in de 
»lucht,” zeide hij, »doch mijne zintuigen zijn niet 
»scherp genoeg, om er de oorzaak van te kunnen 
»ontdekken.” 
»Er is niets te zien,” antwoordde kapitein Granam, 
die opgestaan en den planter genaderd was, »er is 
pniets te zien; mijne ooren en oogen zijn goed en ik 
»kan u verzekeren, dat ik evenmin iets hoor als zie.” 
»Uwe oogen zijn goed,” hernam de planter lag- 
chend, »om in eene schitterende balzaal de reijen 
