272 
Hierop trad de planter eenige schreden voorwaarts, 
wees de beide officieren ter wederzijde achter zich 
hunne posten aan, en in dezen driehoek deed hij 
den zwarte met de honden, den geleerde en den 
ezel zich in veiligheid stellen. Uithoofde der onzekere 
rigting , welke een honderdtal buffels, die vooruit wa- 
ren, namen, bleef het eenigen tijd twijfelachtig, wel- 
ken weg de kudde kiezen zoude; doch een vreeselijk 
gebrul , dat in de achterhoede opsteeg, deed de voor- 
sten eenen snelleren loop aannemen en,‚ in de rigting 
van het meermaal genoemde bosch, voorwaarts drin- 
gen. 
Nu nam werkelijk het gevaar eene wending, die 
den standvastigsten moed had kunnen doen zwich- 
ten. De aanrukkende massa was digt genaderd, en in 
eenen halven cirkel tegen de reizigers indringende, 
stortten de voorsten met gevelde horens en fonkelende 
oogen op het bosch aan, waarvoor zij post gevat 
hadden. Indien de aanvoerders der kudde, door 
duizenden opgestuwd en gevolgd, niet van rigting ver- 
anderden, was het met hen gedaan. Allen gevoelden 
het gewigt van het oogenblik, een ieder naar gelang 
van zijnen gemoedsaard. De zwarte stond met knik- 
kende knieën, de natuurvorscher was bijna wezen- 
loos van angst; hij begon zich, in de verwarring van 
zijnen geest, te verbeelden, dat de gansche schepping 
wraak kwam nemen van de verwoestingen, die hij 
onder hare levende voortbrengselen had aangerigt. 
Wat in den boezem der beide engelschen omging, 
