274 
vóór den planter overbleef ‚ kleiner, en het oprijzende 
stof benevelde zijne gestalte voor de eogen der die- 
ren; steeds werd het gevaar grooter. 
Alle inspanning om tegen den levenden stroom 
stand te houden, ware waarschijnlijk vruchteloos ge- 
worden, indien niet in dit oogenblik de ezel een 
vervaarlijk angstgeschreeuw had aangeheven. De woe- 
dende buffels verschrokken van dit vreemd en onbe- 
kend geluid; van nu af aan zag men de kudde zich 
in twee geregelde deelen scheiden, die regts en links 
van de reizigers hunnen Weg vervolgden. Toen de 
planter dit bemerkte, laadde hij bedaard zijne bus en 
zijne gewone luim keerde terug. Ook de overigen 
kwamen van hunnen schrik terug. Slechts de na- 
tuurvorscher bleef nog lang onder den indruk van het 
gebeurde, tot hij eindelijk zijn gemoed door den uit- 
roep: »Boves americani horridi” lucht gaf. Nimmer 
heeft hij weder rundvleesch gegeten, en keerde zelfs 
den heerlijksten rostbeaf den rug toe, zoo dikwerf 
hem dit geregt werd opgedischt. De planter, intus- 
schen, was reeds bezig de beste stukken uit den ge- 
schoten buffel te snijden, en spoedig steeg de geur 
van eenen heerlijken ossenbout uit den dampenden 
veldketel op. 
