276 
de karpers en snoeken, een duchtig hengelvermaak 
te verschaffen. 
Solutus omni foenore, procul negotiis et urbis stre- 
pitu ac pulvere (onbekommerd over zijne inkomsten , 
en verwijderd van alle bezigheden en het gedruisch 
der stad) zat hij dáár; terwijl in den nevens hem 
hangenden vischzak, onder eenige baarzen en vorens, 
zich een armlange snoek ergerde, en zich een vier- 
ponds karper schaamde over de begane snoeperij. 
Tot het welgelukt en voortdurend vergenoegen 
werkte een rijk bezet orchest mede, door het uitvoe- 
ren eener natuur-symphonie. Op een’ hoogen boom- 
kruin speelden spreeuwen, con sordino, de eerste vi- 
ool; op de spiegelvlakte des waters de gekuifde duiker 
met zijn : »hor-rr-”, in het digte riet de roerdompen , 
met hun »roem-roem-rmp’’, den contrabas. Het rood- 
borstje, de leeuwrik, de zwartkop en de koekoek 
hadden de blaasinstrumenten gekozen. In het riet 
zong de karrekiet zijn onophoudelijk: »karl, karl, 
»karl, dik, dik, dik, esch, esch, esch”. Kikvorschen 
kwaakten , meerkoeten piepten, kieviten en tureluurs 
floten , terwijl de fluitende wulp zich, als onge- 
roepen criticus, deed hooren. In de verte kondigden 
de huiswaarts keerende kudden hunne komst aan, 
door aanhoudend blaten , en de avondklokken luid- 
den ter rust; waarbij de dondergod, voorbijtrek- 
kend, zijne pauken en trompetten deed gelden. 
Maar weldra verhief zich ook in ’s doctors stil ge- 
nietend gemoed eene stormachtige onweêersbui, toen 
