eri 
de luitenant E.,‚ zijn aanstaande schoonzoon, en deze 
niet alleen, maar bovendien de referendaris v. T., 
in sierlijk hengelaars gewaad, en door een’ grooten 
zonnehoed beschut, gewapend met kunstmatige hen- 
gelstokken en om de schouders hangende hengel- 
tasch, alsmede de nette assessor Scu., vergezeld 
van hunne honden , plotseling achter hem stonden. 
Met den uitroep : »Hoera, doctor ! wij zullen u 
helpen!’ schenen zij met vertrouwen een vriendelijk 
gezigt en willige ontvangst te verwachten. In des 
dikken doktors aangezigt echter fiikkerden duizende 
bliksemstralen. Met krachtige woorden en vloeken, 
weerde hij, eerst en vooral, de om hem henen ver- 
kwikking zoekende honden af, waarvan één de flesch 
met wit bier omwierp, terwijl een ander, huilend 
voortliep met een’ op den grond liggenden visch- 
haak , waarin hij met één zijner pooten was geraakt. 
Naauwelijks was den docter er toe gekomen, om 
— met een aequam servare mentem (storeloos ge- 
duldige ziel) en onder de bemerking: »dat zulke hen- 
gelvermaken geene kermispretjes waren, en men 
niet zoo nabij moest komen, hetgeen hem aange- 
namer zou zijn bij het omberspel dan hier”, — den 
zondagshengelaars de tweede vischplaats prijs te ge- 
ven, of door de heeren en honden, onder welke 
laatste de alles nasnuffelende en alles aanblaffende 
Joly van den referendaris zich bijzonder onscheid- 
de, werd weldra zóó veel gerucht gemaakt, en met 
de hengelroeden zóó langs het water heen en weder 
