278 
getelegrafeerd, dat, na het aanbijten van eenige gul- 
zige, vingerlange baarzen, de dobbers roerloos op het 
water bleven staan, om het aftrekken der visschen 
aan te duiden. 
De arme doctor had echter nog geene rust; want 
plotseling verscheen achter hem — den grond zooda- 
nig door zijn gestamp doende dreunen, dat de vis- 
schen het water uitsprongen — de diklijvige groote 
schimmel van den referendaris v. T., terwijl de las- 
tige Joly, achter een zwaarlijvig moerhaas, aan- 
slaande , voorbij stoof. Nu liep eindelijk de gal over. 
Geen acht meer slaande op de nieuw aangekomen 
gasten, wierp de doctor de hengelroeden weg, en 
vervolgde de jagt, om, zoo mogelijk, het moerhaas 
met haar ongeboren kroost te redden, en zijner 
gramschap jegens Joly den ruimen teugel te vie- 
ren. 
Naauwelijks zagen de zondags-hengelaars des doc- 
tors plaats ledig, of, meenende dat het dáár beter 
zou gaan, namen zij die gezamenlijk in, zich zonder 
omwegen over zijn ongastvrij onthaal en »vriendelij- 
ken” luim uitlatende. — v. T. alleen beweerde, om 
de eer van zijn hengelaarsgewaad dà la Ehrenkreutz 
en zijner uitrusting te redden, geen oogenblik te 
moeten verliezen, en zette zich dus hengelend neder. 
Maar de naast hem staande flesch wit bier lachtte 
hem inmiddels toe. Terwijl hij deze aan den mond 
zette en in de hoogte hief, bemerkte hij niet, dat 
een visch met een’ der hengels voortging, en de 
