279 
hengelroê , hoewel niet meer bereikbaar, al verder 
en verder van den oever werd voortgesleept. Hier- 
op ontstond er onder de heeren hengelaars een luid 
»hallo” geroep. Eindelijk riep de slimme assessor- 
Secu. »Hoho, T. hits Neptunus aan, geef acht, hij 
»krijgt hem!’ En, nu verwezen eenige steenwor- 
pen den Newfouwlandschen hond spoedig naar het 
midden van de kolk, terwijl de hengelroede al ver- 
der en verder dreef. Neptunus greep dáár het na- 
bij hem drijvende einde, maar werd in het voor- 
uitzigt op een gemakkelijk apporteren te leur gesteld. 
Er ontstond nu een’ eigenaardigen kamp tusschen 
hem en eenen, met den staart het water onophoude- 
lijk geeselenden, vier pond zwaren karper, waarbij 
de heeren met : »bravo , bravo „” en juichend geroep, 
en de honden aan den oever niet minder door blaffen, 
het schouwspel aanvuurden. Na eenig heen en weder 
sleuren moest de karper het eindelijk opgeven, en 
men ontnam Neptunus den hengelstok , — snoer en 
haak hielden het gelukkig uit — en de karper werd 
opgehaald. De schimmel steigerde schroomvallig, 
Rollo en Laforce vielen elkander blaffend aan; de 
heeren hengelaars gilden luide van vreugde, en merk- 
ten niet, met hoeveel verachting de karper hen aan- 
staarde, en welligt bij zich zelven dacht: »de fortuin 
»is den dappere niet altijd gunstig !” 
