08 



een knuppel doodsloeg. Eene karperachtige visch, »ikan Baleh ba- 

 lang» niet gedoornden rug en buik, was minder menigvuldig; van 

 ikan Baleh keboh« die er zilverachlig als baars uitziet, werden 

 slechts twee gevangen, en de 4 e soort kregen wij niet te zien. 



Ofschoon wij eigenlijk tot eene hertenjacht waren uitgenoo- 

 digd, en hier 2 U . verloefden, kregen wij van die jacht niets te 

 zien dan de jagers te paard, gewapend met lans en lasso of 

 strik, die zij aan hel einde der lans bevestigen, en ze onder 

 hel jagen het hert over den kop strijken en aanhalen , waarna 

 zij van hun paard springen, om het dier met de lans of het 

 zwaard af te maken. De inlanders zijn in deze jacht zeer bedre- 

 ven , zij zitten als vastgekleefd op ongezadelde paarden, en ver- 

 volgen de herten in alle richtingen en zwenkingen door dik en 

 dun; vluchten de herten in de te paard ongenaakbare bosschen , 

 dan worden zij er uilgedreven, en wachten de jagers ze op de 

 opene pleinen af, om ze te berennen. Er waren wel een 25 

 jagers te paard en wel 100 man visschers en toekijkers. 



Intusschen hadden ze toch 4 herten gejaagd en gestrikt; het 

 vieesch daarvan werd verdeeld, en ook alle Europeanen te Pang- 

 kadjene kregen er hun aandeel van, even als van de visch , die 

 ook onder de visschers verdeeld werd. 



Onder het visschen werd ook de tafel aangerecht, waar over- 

 vloed van rijst, gebak, visch en vieesch en ook koffie voorhan- 

 den was en waarvan, nadat de groote lui verzadigd waren, ook 

 de jagers en visschers profiteerden ; de laalslen hadden het voor- 

 al noodig, daar zij door het kille water van koude bibberden. 



Na nogmaals 8 palen in 2 U . gereden te hebben, waren wij 

 om Va l u - «• ni. weder te huis; gelukkig kregen wij op dezen 

 terugtocht een aangenaam koeltje van den zeekant, hoewel het 

 tusschen de kampongs , waar de wind onderbroken werd , smoor- 

 lijk heet was ; eene groote toedoeng bewees mij ook hier weder 

 goede diensten. 



De regenten en de hooge adel voeren het praedicaal van 

 »Karaëing« — »Kraèng« — en hunne zonen en de mindere adel dat 

 van »Daëng« , zoolang zij niet in hoogere betrekking geplaatst , 



