69 



of opvolgers van Karaëiug's worden. Welgestelde inlanders 

 eigenen zich ook wel eens den naam van Daëng loe. 



Deze zilten zonder zadel of stijgbeugels, soms op een los 

 kussen , zeer zonderling Ie paard , zoodat het hangen der beenen 

 hun schijnt te vermoeien, daar zij hunne voelen beurtelings 

 of wel beide tegelijk , tegen de schouders van het paard zeilen, 

 om ze wat te laten uitrusten; gewoonlijk en voornamelijk in 

 den galop zilten zij voorovergebogen over den hals van het 

 paard, en besturen hetzelve met eene lichte walerlrens , waar- 

 bij zij de hand op den nek van het paard, ver naar voren 

 leggen; zoo besturen zij hunne paarden in den vollen galopen 

 in alle wendingen. Het politiepaard , dat ik bereed , scheen in 

 deze buurt te huis te behooren , en meermalen aan de jacht te 

 hebben deelgenomen, daar ik moeite bad hem te bedwingen, 

 wanneer de jagers vooruitreden. 



25 Augustus. Daar mijne rheumaliek nu in zooverre ge- 

 weken was, dat ik het wagen durfde, om de reis naar Tjamba 

 in de bergdistriclen te aanvaarden, werd het verzamelde: 

 herbarium, levende planten, vogelhuiden, mineralen enz. inge- 

 pakt, en per prauw naar Makassar verzonden , waar het door 

 den heer van Raders in ontvangst genomen, en tot mijne komst 

 aldaar verzorgd werd. 



26 Augustus. Voor de reis naar Sehroh op den volgenden 

 dag had ik 25 koelies aangevraagd , die reeds heden avond 

 present waren. 



Ik was nu te Pangkadjene zoo te huis geworden, dat ik 

 deze plaats, niettegenstaande de pijn, welke ik er had uitge- 

 staan , ongaarne verliet , te meer daar ik van den majoor Prager 

 en de overige heeren zooveel vriendschap genoten had, en er 

 zoovele fraaie zaken had verzameld, doch lol bereiking van 

 mijn doel werd hel hoog tijd om te vertrekken. 



27 Augustus. De heer Brugman was zoo vriendelijk, om mij 

 tot Sehroh te vergezellen ; ook had ik zekeren Raden , gewezen 

 banneling van Bandjermasin , die de Makassaarsche taal een 



