88 



met witte, fijne, gebrokene beentjes, waarschijnlijk van vleer- 

 muizen , waarvan ook nog enkele schedels voorkwamen. Van 

 grootere dieren zagen wij slechts een stukje been van x / 2 vl . lengte 

 en een duim dikte, dat aan weerszijden was afgebroken. Ook 

 op de hoogere etages, langs den wand der rots, lagen de fijne 

 beentjes opgehoopt. Te vergeefs zochten wij naar een kom- 

 pleet exemplaar of van een nog versch gedeelte daarvan, en 

 konden ook nergens eene gasontwikkeling bespeuren. Er bleef 

 ons niets anders over dan te gissen , dat de stiklucht zich enkel 

 in den regentijd ontwikkelt, en de lijken der vleermuizen dan 

 door andere dieren worden genuüigd; dan wel, dat er geene 

 stiklucht bestaat, maar de vleermuizen zelven de moordenaars 

 van kleinere soorten zijn. 



Van hier reden wij naar de andere grot »Lèang-doït-doït,« 

 op eenigen afstand van de eerste gelegen, welke mede eene 

 kalkrots was. De ingang was gelijkvloers en ruim genoeg om 

 er met een wagen in te kunnen rijden, doch de vloer was 

 zeer oneffen en geïnundeerd. Men meende te weten, dat deze 

 grot of liever tunnel onder den geheelen rolsberg doorliep, en op 

 groolen afstand aan de andere zijde zou uitkomen. Eenige 

 heeren en inlanders begaven zich, gewapend met eene groote 

 lantaarn — daar het er spoedig pikdonker in werd — op 

 reis, doch ondervonden daarbij vele bezwaren, daar de vloer 

 zeer oneffen was door rotsblokken en diepe kuilen , zoodal zij 

 soms lot aan de borst in het waler zakten. Het water was 

 zuiver helder en vrij koud, zoodat sommigen er bibberend uit- 

 kwamen. Eindelijk werd de gang te eng om te kunnen pas- 

 seeren , zoodat zij den terugtocht moesten aannemen ; zij hadden 

 echter een vol uur met deze wandeling doorgebracht. 



Wij stegen toen weder te paard, en in l j 2 ". waren wij in de 

 kampong Oedjong terug. 



Hier vertoonde men ons ook een twijfelachtig gewas, alge- 

 meen bekend onder den naam van »Ta-mananoenroeng« welke 

 ook elders voorkomt, en waaraan de inlanders een bizonder bij- 

 geloof hechten. Het heeft den vorm van een min of meer dikken, 



