95 



Als men te Lohka een paar honderd voet tegen de helling 

 van den Doodkist opklimt, heeft men een prachtig ve f gezicht 

 op de benedenlanden en het omringende gebergte tot aan den 

 zoogenaamden «piek van Bonthain.« 



28 October maakte ik met den heer Schenkhuizen een torsche 

 toer naar den top van den Doodkist, die eene hoogte van 

 + 4000 VI . bereikt, zoodat wij van uit Lohka in een kort be- 

 stek ruim 700 vt . te klimmen hadden , hetgeen geene gemak- 

 kelijke taak was. Aanvankelijk trokken wij door kofïieluinen, 

 daarna over zeer steil tagalveld , waarvan het hooge gras en 

 de kleine heesters gedeeltelijk waren afgebrand, tot wij den rand 

 van het bosch bereikten , waarin het niet minder steil was, en 

 wij zonder een gebaanden weg tegen de rotsen en losse steenen 

 moesten opklauteren, en eindelijk geen pad meer vindende, door 

 een ravijn, dat wij moesten passeeren door de wildernis — 

 waarin vele doornachtige planten voorkwamen — het hoogste 

 punt trachtten te bereiken , wal ons dan ook na groote inspan- 

 ning gelukte. De geheele berg was met bosch bezet, doch op 

 vele plaatsen had men uit liefhebberij er den brand in geslo- 

 ken , zoodat wij door de dikke aschhoopen , die op de ongelijke 

 sleenblokken lagen, moesten heen waden. 



In 1 V2 U - bereikten wij echter ons doel , waar wij wat konden 

 uitrusten, en ruimte vonden om een paar honderd passen over 

 het hoogste, eenigszins vlakke, doch weinig breede terrein voort 

 te wandelen. Wij vonden hier en ook aan de hellingen nog 

 al vrij groote hoornen , waaronder eene soort wilde muscaatnool 

 en ook in kleinere exemplaren de kaneelsoort, die te Lohka 

 was aangeplant. De beste houtsoorten waren echter voor den 

 huisbouw reeds uitgekapt. 



De terugtocht namen wij direct van hel hoogste punt, zon- 

 der hel ravijn te volgen; doch dit ging zoo steil, dat wij ons 

 op vele plaatsen moesten laten afglijden. Dit was de weg, die 

 gebruikt werd, om het gekapte hout af te voeren , waardoor het 

 gesleenlc zoo vergruisd was, dat wij lot de enkels in het stof 

 zakten. De weg was nu wel korter, zoodat wij in een uur 



