99 



aan bamboe en andere materialen, geen kans; zij stelden voor, 

 om eene inlandsche woning voor mij te ontruimen, hetgeen 

 geschiedde. Het was eene alleenstaande, inlandsche woning 

 welke op palen van 5 vt . hoogte gebouwd was, en ± 20 vt . in 

 het vierkant besloeg; de wanden bestonden aan twee zijden uit. 

 het neerdalende dak zelf, dat uit ruwe, gespleten, houten sirap- 

 pen van verschillende dimensiën bestond; de andere, opene zij- 

 den waren uit latten en opstaande stukjes sirappen sameuge- 

 flanst, zoodat de wind er gemakkelijk doorgang vond, en mijn 

 petroleumlampje wel eens uitdoofde, niettegenstaande men nog 

 een gedeelte met lijnwaad had afgeschoten. De trap bestond 

 uit een hellend vlak van een paar ongelijksoortige, ruwe plan- 

 ken zonder leuning; gelukkig waren ze niet glad, zoodat het 

 gevaar van uitglijden gering was. Binnen den ingang waren 

 2 rekken op + 3 vt . van elkaar geplaatst , waarop boven elkaar 

 4 zeer dikke en 5 a 4 vt . lange bamboe met drinkwater gevuld , 

 horizontaal waren neergelegd; ze hadden aan het eene einde 

 eene ronde opening, die naar boven gekeerd was, opdat het 

 water er niet uit zou loopen ; een ieder der binnenkomenden 

 mocht er uit drinken, waartoe hij de bamboe een weinig om- 

 draaide, en zijn mond vóór de opening hield. Vau meubilair was 

 natuurlijk geen kwestie; mijn veldbed kwam mij dus zeer 

 van pas , en eene lange vouwstoel diende niet alleen om er op te 

 zitten, maar met verhooging van een sigarenkistje , tevens tot 

 lessenaar. 



Het huis stond reeds zoo scheef, en naar eene zijde over- 

 hellende, dat ik vreesde, dat hel door de zware valwinden zou 

 omwaaien ; men stelde mij echter gerust, en beweerde, dat het 

 expres zoo gebouwd was; ook waaide de wind gelukkig tegen 

 de helling in. 



Verhongerde kamponghonden waren er gelukkig niet; slechts 

 eene kat meende recht van inwoning te hebben, en een haan 

 zorgde er voor, dat men zich niet versliep , door reeds des mor- 

 gens 4 U . zijne wekstem te laten hooren , welke door al de hanen 

 in de verte werd beantwoord. Ook den middag kondigde hij 



