101 



ai' moesten klimmen , gedeponeerd , en soms dwars in den weg 

 lagen , zoodat ik meermalen verplicht was af te stijgen ; van een 

 weg of voetpad was hier geen sprake meer, zoodat wij over 

 den drogen en muilen grond soms meer gleden dan liepen. 

 Mijn paard verrichtte echter wonderen bij het zeer steile klim- 

 men. Na een uur alzoo gesukkeld, en ± 5 palen te hebbeu 

 afgelegd, kwamen wij hij den »Djanang« of ook wel »Tauw« — 

 »Towa« — kamponghoofd — van Papepèkang aan, die zoo 

 vriendelijk was geweest, een gedeelte zijner woning voor mij in te 

 richten, dat er zeer nel en zindelijk uitzag: doch onbegrij- 

 pelijk was zijne woning op een verheven punt op ruim 

 4000 voet hoogte en ver van de kampong gebouwd, waar de 

 wind zoo sterk waaide, dal het voor ons niet uit te houden was, 

 allerminst voor mijne lieden, die daar niet de minste beschut- 

 ting hadden ; binnenshuis ware het anders nog al uit te houden 

 geweest. 



Ik besloot toen, nog een paal verder te rijden, en in het dal, 

 waarin de kampong gelegen was op ± 3800 voet hoogte af te 

 dalen , waar 5 vrij goede , inlandsche woningen niet ver van 

 elkaar stonden; van een derzelve werd mij een gedeelte afge- 

 staan , en in der haast gemeubileerd door het behangen van 

 zolder en wanden met meubelsits. Hier waren wij wel niet 

 vrij van wind, doch was die niet zoo hevig als boven bij den 

 Djanang, en was er ook nog gelegenheid voor mijne lieden, om 

 in eene galerij onder dak te komen. 



De woning, die ik met het huisgezin deelde , was van dezelf- 

 de soort als die te Lanjienga; echter iets langer, maar het is 

 niet aanbevelenswaardig, om met die lieden samen te wonen, 

 want daar ze met de droogle niels te doen hadden — aan het 

 schoonmaken der tuinen werd niet gedacht, hoe noodzakelijk 

 dat werk ook was — en de koffiepluk ook was afgeloopen, 

 kwamen de buren onophoudelijk visites maken, en vlijden zich 

 op rijtjes naast en achter elkander neder, meestal om geen 

 stom woord te spreken; het ergste echter was, dat, bij het 

 openen der deur, de wind des te heviger instroomde. 



