184 



en zeventien v. Chr. even zoo dikwijls voorkwamen , als later 

 onder de tweebeenige zoogdieren, die thans hun plaats innemen. 



Op den laatsten en meest gewiehtigen dag van het congres 

 werd aangekondigd, dat de president, op speciaal verzoek, de 

 zitting zou sluiten met een rede van buitengewoon belang voor 

 elke wetenschap. Hij was de uitstekendste geleerde in de wereld 

 der hommels; oud en beroemd, zoowel om zijn oorspronkelijk 

 genie, als om zijn groote kennis. In hem zag men eeniger- 

 mate de belichaming van het weten, de incarnatie van alle 

 wetenschap; — zoowel de tegenwoordige als de toekomende. Bo- 

 vendien zou hij de prachtige decoratie dragen van de Orde van den 

 langen [angel — wat vroeger nog nooit in een wetenschapplijke 

 bijeenkomst was vertoond — en moest men hem toespreken met 

 den titel: «hommelhoogheid", een titel voor de hoogste aristo- 

 cratie, voor leden van de koninklijke familie. Men wachtte 

 op zijne redevoering met groot, maar fatsoenlijk ingehouden 

 ongeduld. 



Op het bepaalde uur werden de sectie-zittingen gesloten en 

 ieder koos zich een plaats in 's presidenten nabijheid , begeerig 

 kennis optezuigen. Hem gehoord te hebhen, dat zou eenmaal 

 voor een onderscheiding gelden. Hij nam plaats op den top 

 van een wolkruidblad *), waar men hem naar toe geleidde, 

 terwijl de toehoorders beneden bromden en fluisterden en vleu- 

 gels en voelhoornen, bij wijze van toejuiching, bewogen; ja 

 er waren er, die zóóver gingen van hunne mondwerktuigen 

 in groote en enthousiaste bewondering te bewegen. Toen de 

 rust hersteld was, strekte de groote philosoof van het jaar 

 één millioen zeshonderd en zeventien vóór de geboorte van 

 Christus zijn sprieten uit en begon op deze wijze: 



Zeer geachte toehoorders! 



Het is de grootste eer in mijn geheele leven , — waarin ik al 

 met meer eer overladen ben dan ik verdien, — dat hel mij op 

 mijn ouden dag vergund is dit uitmuntend lichaam te mogen 



1) Verbascum Thapso-hjchnitis. 



