gemaakt , daar er nog altijd eenige onzekerheid in de mededee- 

 ling van Watson, vooral aangaande de tweede dezer planeten, 

 overbleef. Door zijn laatste bericht echter wordt het zeer waar- 

 schijnlijk, dat werkelijk het zonnestelsel binnen de baan der 

 planeet Mercurius nog twee planeten bezit, wier bestaan tot 

 nog toe wel vermoed, maar toch nog niet met zekerheid be- 

 wezen was. 



Gaat men na, hoc moeilijk het wegens de nabijheid van 

 Mercurius lot de zon is, deze planeet hier in Europa met het 

 bloote oog te aanschouwen, dan kan het geene verwondering 

 baren , dat planeten binnen de loopbaan van Mercurius zich 

 nog hardnekkiger aan ons oog onttrekken. 



Toch koesterden de sterrekundigen om twee redenen het 

 vermoeden, dal dergelijke planeten bestonden, dat er allhans 

 céne inlra-mercuriëele planeel moest bestaan. 



Ter eerste waren herhaalde malen , door verschillende waar- 

 nemers, kleine, zwarte ronde vlekjes op de zon gezien, die 

 zich over de zonneschijf bewogen, zoo snel, dat het onmogelijk 

 zonnevlekken geweest kunnen zijn. 



De waarneming van zonnevlekken behoort nu tot die gedeel- 

 ten der praktische slerrekunde, waarvoor niet vele hulpmid- 

 delen noodig zijn, (tenzij men photografiën van de zon neme, 

 zooals Warren de la Rue in Engeland gedaan heeft), en is 

 daarom bijna altijd eene bezigheid van dilettanten geweest. 

 Ook Warren de la Rue was geen sterrekundige van beroep, 

 doch heeft zich wegens het tot stand brengen van zijn photo- 

 heliograaf en de daarmede door hem vervaardigde photografiën 

 groote verdiensten verworven, die de Royal Astronomical So- 

 ciety reeds in 1862, door eene bekrooning met hare gouden 

 medaille erkende. 



De sterrekundigen op die observatoria, die van rijkswege 

 met kostbare instrumenten zijn toegerust , en niet zoo zeer voor 

 het onderwijs, als wel voor de bevordering der wetenschap 

 moeien dienen, hebben meestal hunne handen zoo vol met de 

 waarnemingen en bepalingen, waarvoor die instrumenten ge- 



