17 



wreven was, vormde het geheel een fraai kanariegeel poe- 

 der, dat evenzeer zonder reuk of smaak was. 



Op platinabUk verliit, smolt het gemakkelijk, loste zich 

 vervolgens op, waarbij het nagenoeg denzelfden reuk ont- 

 wikkelde als die bij bet branden van koffijboomen ont- 

 staat, terwijl bij verbranding sporen eener bruinachtige 

 asch overbleven. 



Een Aveinig van het harspoeder werd met warm water 

 gedigereerd en vervolgens gefiltreerd. Het fikraat was eenig- 

 zins troebel, opaliserend, vuil geel, reuk- en smakeloos en 

 reageerde neutraal. Door bij een gedeelte van het fikraat 

 ammonia te voegen verdween de opaliserende troebelheid. 

 IJzerchloried en neutraal azijnzuur loodoxyde bragten geenc 

 verandering te weeg. Kaliloog gaf dezelfde uitkomst als 

 ammonia. Basisch azijnzuur loodoxyde gaf een aanzien- 

 lijk nederslag, en diezelfde reaktie verkreeg men, wanneer 

 ammonia bij de met neutraal azijnzuur loodoxyde behan- 

 delde hars gevoegd werd. Kiezelzuur zout bragt mede een 

 nederslag te weeg; ook alkohol gaf daarvan eene aanzien- 

 lijke hoeveelheid. Bij verdamping van het overblijvende 

 fikraat verkreeg men eene slijmachtige vloeistof, welke 

 daarna tot eene broze massa indroogde. Ongetwijfeld be- 

 staat derhalve, hetgeen door het water wordt uitgetrokken, 

 grootendeels uit gom. 



Een ander gedeelte van het harspocder werd warm be- 

 handeld met alkohol van 90 vol. proc. De hars loste zich 

 hierin grootendeels zeer gemakkelijk op. De gefiltreerde 

 tinktuur had eene fraaije goudgele kleur en reageerde 

 neutraal. Eene vlugtigV oplossing van neutraal azijnzuur 

 loodoxyde deed de tinktuur geelachtig troebel worden. 



Ether had op het harspoeder dezelfde oplossende wer- 

 king als alkohol. 



Een ander gedeelte werd eenige dagen lang met verdund 

 zwavelzuur gedigereerd. De hars dreef hierbij in afzon- 

 derlijke stukken op het zuur en dit kreeg eene flaauwe 

 wijngele kleur. De hars werd nu door filtreren afgeschei- 



DL. XXI ^ 



