19 



de hars geheel verdwenen was. Deze proef had bij eene 

 gewone temperatuur plaats en het bleek, dat om die 20 

 greinen geheel op te lossen, 40 greinen alkohol noodig waren. 

 1 deel hars wordt dus opgelost in 2 deelen alkohol. De 

 oplosbaarheid der hars in kokendeu alkohol is bijna onbe- 

 perkt, want toen ik den inhoud van het kolfje in een 

 zandbad tot koken bragt, was niet eerder eene afscheiding 

 (of troebelwording) der oplossing te bespeuren, dan toen 

 zij bijna geheel ingedampt was. 



Bijna nog gemakkelijker dan in alkohol wordt de hars 

 in gewonen zwavelether opgelost, als zijnde van de laatste 

 niet eens voluit het dubbele gewigt der hars noodig. 



Een weinig hars met gekoncentreerd zwavelzuur bevoch- 

 tigd, werd eerst donkerbruin, en gaf vervolgens daarmede 

 eene heldere goudgele vloeistof, die door bijvoeging van 

 water de hars weder in gele vlokken vallen liet. 



Door dampend zoutzuur werd de hars slechts zeer wei- 

 nig aangegrepen , en het zuur naauwelijks merkbaar geel 

 gekleurd. 



In dampend salpeterzuur loste zich de hars onmiddellijk 

 met eene bruingele kleur op, doch sloeg door bijvoeging 

 van water weder neder, waarbij echter de vloeistof geel 

 gekleurd bleef. 



Ammonia loste de hars slechts gedeeltelijk op. Door 

 de gele oplossing met een zuur te verzadigen werd het 

 opgeloste gedeelte weder in gele vlokken neergeslagen. 



Kaliloog loste evenmin de hars volkomen op , en het 

 opgeloste gedeelte werd door bijvoeging van zuren weder 

 in gele vlokken geprecipiteerd. 



Met Avater gekookt bleef de hars als poeder op de op- 

 pervlakte drijven. De hars is derhalve specifiek ligter dan 

 Avater en behoeft om te smelten een' hoogeren warmtegraad 

 dan 100° C. Ik vond het smeltpunt te zijn 110° C. 



Om de stikstof te onderzoeken werd een weinig hars 

 met natrium in eene van onderen geslotene buis tot gloei- 

 hitte gebragt, de massa na het afkoelen met water be- 



