124 



» ken , onmiddelijk texlroogen, fijn te malen en droogte 

 » houden (dit laatste is niet gemakkelijk) , om ze na den 

 » oogst of zelfs tijdens den oogst , nogmaals ter bereiding 

 «van suiker onder handen te nemen?" 



Ik gevoel mij niet geroepen , deze zaak met eenige ze- 

 kerheid te beantwoorden; iedereen die met de suikerfa- 

 brijkaadje bekend is, zal mij moeten toestemmen, dat dit 

 ook moeijelijk moet vallen, aan ieder die zelf deze zaak 

 niet fabrijkmatig uitoefent. Men moet hierbij wel in acht 

 nemen, dat in dit geval, alle denkbare brandstof in eene 

 fabrijk benoodigd, door hout of welligt door steenkolen, 

 zoude moeten vervangen Avorden. 



Al kan ik nu hieromtrent geene persoonlijk genomene 

 en bepaald zekere proeven mededeelen, zoo mag ik toch 

 evenwel opmerken dat zoo vaak als de ampas (welke in 

 de buitenlucht gedroogd wordt) door eene regenbui , voor 

 eenige dagen als brandstof onbruikbaar geworden en men 

 dus wel verpligt was om hiervoor hout te gebruiken, mij 

 even zoo dikwijls door de direkteuren van groote suiker- 

 etablissementen , alwaar een groot deel der bewerking door 

 middel van stoomhitte plaats greep verzekerd werd, dat 

 zij alsdan per dag voor eene Avaarde van f 400 — 600 aan 

 hout verstookten. Nemen wij nu eens het middengetal 

 van dit cijfer aan, dan zoude dit per maand / 13,000 

 bedragen en over een' geheelen suikeroogst (op vier maan- 

 den geschat) / 60,000 plus nog die brandstof, welke ver- 

 eischt zoude worden , om de gedroogde ampas te \'er- 

 Averken. 



Ofschoon ik nu aan deze geldelijke voorstelling, geene 

 grootere waarde Avil hebben toegekend dan zij Averkelijk 

 bevat, zoo komt mij toch voor, dat zij vooral in verband 

 met den verbazenden houtaankap Avelke dan benoodigd 

 zoude zijn en als gevolg hiervan eene nog sneller "dan 

 thans voorgaande ontwouding Avelke de allernoodlottigste 

 gevolgen na zich slepen kan, dat zij zeg ik eenige stof 

 tot nadenken kan geven , vooral aan diegenen welke ons 



