160 



dragelijk bitter is de oplossing in alkoholische vloeistoffen. 

 Verdunde zuren lossen haar niet op meer dan water; in al- 

 kalische vloeistoffen is zij veel minder oplosbaar, zoodat 

 zij, gelijk uit den loop van het onderzoek gebleken is, uit 

 de waterige solutie door toevoeging van kalkwater wordt 

 afgescheiden in den vorm van aan de wanden van het 

 vat hangen blijvende droppels en draden. Op dezelfde 

 wijze zondert zij zich af uit eene verzadigde oplossing in 

 kokend water, bij bekoeling. 



De bitterstof, en dus ook hare waterige en alkoholische 

 oplossingen , reageren neutraal. Aan de vochtige lucht bloot- 

 gesteld, wordt zij kleverig, in kokend water zeer week en 

 dik vloeibaar; bij eene weinig hoogere temperatuur smelt 

 zij als was. 



Zij brandt met eene zeer heldere, sterk walmende vlam 

 even als hars, blaart zich sterk daarbij op en laat eene 

 voluminense, trouwens niet moeijelijk te verbranden , kool 

 terug. In een glazen buisje verhit, blaart zij sterk op on- 

 der het uitstooten van een dikken witten damp, die zich 

 in het bovengedeelte tot bruine droppels kondenseert , riekt 

 sterk empyreumatisch : de reaktie der ontledingsprodukten 

 is zwak zuur. 



De zouten van zware metalen, chloridum auri, chlori- 

 dum platini, chloridum hydrargyri, chloridum ferri, acetas 

 plumbi, chromas potassae, brengen in de zooveel mogelijk 

 gekoncentreerde waterige solutie gele of geelbruin gekleur- 

 de vlokkige neerslagen te weeg, die bij koking der vloei- 

 stof geheel of grootendeels verdwijnen , doch bij bekoeling 

 weder te voorschijn komen. 



In sterk zwavelzuur wordt de bitterstof met roodbruine 

 kleur opgelost. Na toevoeging van water zet zich eene 

 vuil bruingrijze stof af, die als vlokken in de vloeistof 

 drijft. Dit ligchaam heeft den intensieven bitteren smaak 

 behouden. 



Sterk salpeterzuur lost de bitterstof op tot eene lichtgele 

 vloeistof. Toevoeging van water scheidt uit deze helder, 



