165 



veranderlijke pelosine aangetroffen, dat eene alkalische 

 reaktie bezit en met zuren zouten vormt, even als het 

 daaruit door inwerking van licht, lucht en vochtigheid 

 zich vormende pelluteïne. 



Het getal bitterstoffeu der Menispermeae is dus met één 

 vermeerderd, die gevoegelijk met den naam van pikroretine 

 kan worden onderscheiden, wegens haren uiterst bitteren 

 smaak en harsachtige natuur. 



De pikroretine bevindt zich gedeeltelijk in opgelosten 

 toestand, maar grootendeels geëmulseerd in het zeer slij- 

 mige sap, dat vooral in den regentijd bijna den geheelen 

 stengel der plant vult, maar het meest in de nog versch 

 groen gekleurde jeugdige ranken wordt aangetroffen. 



Van de bitterstoffen uit de fam. der Menispermeae is er 

 tot dus verre slechts één bevonden giftig te werken, na- 

 melijk de pikrotoxine. Wel vinden wij in het geneeskun- 

 dig tijdschrift i) aangeteekend: 



» Ofschoon de zaden der moederplant pikrotoxine en de 

 zaadhulsels menispermine en paramenispermine bevatten , 

 stoffen, die in werking eenigzins met strychnine overeen- 

 komen, enz.;" 



maar behalve dat de schrijver de Menispermum of Anamirta 

 cocculus op het oog heeft, terwijl de proeven genomen 

 zijn met de stengels van Cocculus crispus, wier zaden nog 

 nimmer scheikundig zijn onderzocht, haalt Van Hasselt -) 

 aan, dat de menispermine en paramenispermine werkeloos 

 zouden zijn, hetgeen ook bij Liebig ^) staat opgeteekend. 



Dierproeven, door mij genomen met Coccvüus crispus, 

 hebben overtuigend bewezen, dat haar geene vergiftige eigen- 

 schappen kunnen M'orden toegekend. De hevige bitterheid 



1) 4e Jaargang, aflev. 1, 2, 3 en 4 p. 571. 



-) A. W. M. V. Hasselt, Handl. der vergiftleer p. 556. 



:') Liebig. Handb. d. org. Chem. p. 639. 



