238 



onderkennen. De reusaclitigste van al die boomen is Po- 

 docarpus ciipiessinus, waarvan de stam in mindere miate 

 met woekerplanten, dan die der overijje soorten bedekt 

 is en wiens kroon wegens de naaldvormige fijnheid der 

 bladeren tevens een veel kaler voorkomen dan die der 

 overige heeft. Ofschoon deze en de andere Podocarpus- 

 soorten alleen gedurende hun' jeugdigen leeftijd eene wer- 

 kelijk piramidale groeiwijze en, zooals de pijnboomen , 

 kransgewijze takken hebben, kan deze kransvormige plaat- 

 sing, althans der hoofdtakken, op den top van den verba- 

 zenden zuilvormigen stam, zelfs later nog worden bespeurd, 

 nadat zij hunnen grootsten wasdom bereikt hebben. In eene 

 nog mindere mate met mes en andere parasieten dan de 

 genoemde Podocarpus, bedekt, wordt Astronia macrophylla 

 aangetroffen, die door de helder bruinachtig-grijze kleur 

 van hare stammen en door den gescheurden , in lange strook- 

 jes los gemaakten buitenbast er van, op het eerste gezigt 

 zou kunnen worden onderscheiden, al ware het niet, dat 

 zij reeds door hare groote, hoogst eigenaardig geribde en 

 op de ondervlakte geelachtig-bruine bladeren op een' groe- 

 ten afstand werd verraden. Zij moet, benevens de Podo- 

 carpen , onder de gemeenste boomsoorten van deze bosschen 

 gerangschikt worden, waarin zij echter troepsgewijze, bij 

 afzonderlijke gebieden en dan, waar dit het geval is, in 

 grooten getale, bijna gezellig wordt gevonden. 



Onder de kleinere boomen die, ofschoon geen struikge- 

 was zijnde, toch tot het kreupelhout gerekend moeten wor- 

 den, doet zich Polyosma ilicifolium bijzonder veelvuldig 

 voor, benevens twee boomvarens, namelijk Cyatheasoorten 

 die hare sierlijke bladschermen op 15 a 2», ja (langs 

 steile hellijigen) zelfs oVy voet hooge palmen vormige stam- 

 men uitspreiden en die in geen gedeelte dezer bosschen 

 worden gemist. In sommige streken zijn alle andere strui- 

 ken van het bosch verdrongen geworden en vervangen 

 door Strobilanthes soorten, die met hare knoestige, dik- 

 wijls 10 tot 12 voet hoog opgeschotene stengels zoo digt 



