241 



weg, die tot G. Weringin leidt en veel langer is, thans ter 

 zijde liggen, te meer, daar hij ons niets nieuws zou ople- 

 veren, als blijvende het karakter van de bosschen langs 

 de geheele bergkam onveranderd hetzelfde. Dit laatst- 

 genoemde is echter alleen juist met uitzondering van ééne 

 boomsoort, waaruit ginds, op den G. Weringin en naburige 

 bergruggen, het bosch bij uitnemendheid bestaat en waar- 

 van wij heden eerst enkele weinige exemplaren in eene 

 streek, gelegen tusschen Simpangan en Tjiwidei, doch nader 

 bij het eerstgenoemde punt, ontmoet hebben. 



Wij zullen haar echter weldra in overvloed aantreffen, 

 en rijden welgemoed op het lange bergjuk lager en lager 

 afwaarts, in de rigting van den G. Tiloe. De boomsoort, door 

 mij bedoeld, is Quercus fagiformis (mihi). Zij vertoont 

 zich, van boven naar beneden toe beschomvd, voor het 

 eerst ter hoogte van 6000 voet, wordt dan steeds talrijker 

 en groeit ter hoogte van 5500' zoo menigvuldig, dat zij 

 naauwelijks nog een plaatsje voor eenige andere boomsoort 

 overig laat; vervolgens vermindert zij, wat aangaat het ge- 

 tal individuen die haar vertegenwoordigen, van lieverlede 

 weder tot aan 5200 voet en wordt ter hoogte van 5000 

 voet nergens meer gezien. Even zoo beperkt als zich de 

 hoogtegordel voordoet dien zij beslaat, van 5200 tot wei- 

 nig boven 6200 voet, schijnt tevens hare horizontale ver- 

 breiding te zijn, uithoofde zij tot heden toe alleen op 

 de zuidhelling van den G. Malawar en op de zuidooste- 

 lijke helft van het Kendeng-gebergte werd aangetrof- 

 fen, zoo ver dit laatstgenoemde zich uitstrekt van ons te- 

 genwoordig dwarsch juk tot aan den G. Weringin. Zij 

 verschilt echter in habitus van alle andere boomen op Java 

 en Sumatra, die ik ooit heb gezien, zoodanig, dat men haar 

 op het eerste gezigt onderkennen en onmogelijk voorbij 

 zien kan. Er verheffen zich namelijk, verscheidene, som- 

 tijds een tiental stammen te gelijk, uit eene gemeenzame 

 basis, gevormd door deze stammen zelve, die op zekere hoog- 

 te hoven den bodem in één gegroeid zijn, zoo dat, bij de 



DL. XXI 16 



