De wetenschappelijke instellingen in eenig rijk zijn ge- 

 worden de maatstaf van zijne beschaving, — niet omdat 

 zij die beschaving hebben te voorschijn geroepen, maar 

 omdat zij er het uitvloeisel van zijn en wederkeerig op hare 

 bevordering hebben ingewerkt. 



Toen de wetenschappen waren herleefd, gevoelde men 

 allengskens de behoefte om voor ze te scheppen steunpun- 

 ten van werking. 



Zij hadden behoefte aan eene associatie, aan eene or- 

 ganisatie. 



Even als in het maatschappelijke leven vele ondernemin- 

 gen niet zouden kunnen slagen door de pogingen en de 

 middelen van op zich zelve staande personen, zoo ook is 

 het, en in niet mindere mate, in het wetenschappelijke. 



Groote ontdekkingen , van welke thans de geheele be- 

 schaafde menschheid de zegeningen geniet, zouden achter- 

 Avege zijn gebleven, indien zij niet waren voorbereid of 

 uitgelokt door de werken of door de ondersteuning van 

 genootschappen. 



Belangrijke en kostbare werken, sieraden der volken, in 

 wier boezem ze verschenen, zouden nooit tot openbaarheid 

 zijn gekomen, zoo niet de kosten der uitgave door genoot- 

 schappen was gedragen of althans de uitgave er van bij 

 de betrokkene regeringen bewerkt. 



In vroeger tijd omvatteden de wetenschappelijke genoot- 

 schappen in den regel alle takken van kennis. 



Ieder meer beschaafd land had zijne akademie of ge- 

 nootschap, maar ook slechts eene enkele akademie of een 

 enkel genootschap. 



Toen echter de wetenschappelijke beweging in de vol- 

 ken was opgewekt en de wetenschap niet meer slechts de 

 eigendom was van enkelen, maar meer en meer het deel 

 werd der volksmenigte, bleek, niet alleen dat voor de meeste 

 volken een eenig genootschap niet meer voldoende was , 

 maar ook, dat de bestaande behoorden gesplitst te worden 

 in verschillende afdeelingen, naar de vakken van kennis. 



