18 



Wateropnemend vermocjen. 



Men wil er door verstaan hebben , het gewigt van 

 de grootste hoeveelheid water, die een grond bevatten 

 Ican. De wijze om deze eigenschap te onderzoeken 

 is zeer eenvoudig. Men weegt een bepaald gewigt van 

 goed gedroogde aarde af en brengt deze in eenen trechter 

 van welken het gewigt mede bekend en waarvan de buis 

 met een watje is voorzien (ten einde het doorspoelen 

 van de aarde te beletten). Men voegt nu zoolang water 

 toe, tot dat dit niet meer opgenomen wordt, weegt 

 na geëindigde bewerking trechter en aarde te zamen , 

 trekt het gewigt van den trechter af, en berekent nu 

 welke hoeveelheid vocht de aarde opgenomen heeft. Het 

 resultaat is vrij naauwkeurig. Het water dat wegdrup- 

 pclt , neemt wel is waar, eenige oplosbare deelen van 

 den grond mede en veroorzaakt aldus een klein verlies, 

 maar dit is evenwel niet groot genoeg, om belangrijk 

 storende invloeden op de eindcijfers uit te oefenen. 



Dat de eigenschap om veel water op te nemen, in 

 hoogen graad kenmerkend is voor klei- en h umusrijke 

 gronden, is algemeen bekend. De graad dezereigen- 

 schap echter verschilt alweder naar de zamenstelling 

 dier gronden. Een zware kleigrond, wij weten het, trekt 

 meerder water aan dan een ligte, en dewijl nu het 

 onderscheid tusschen deze twee soorten alleen hierin te 

 zoeken is , dat de eerste uit meer klei en minder zand 

 bestaat dan de laatste, zoo wordt dit verschijnsel hier- 

 door genoegzaam opgehelderd. Ligte klei of leemgron- 

 den echter, die humus of zelfs ook meer kalk en mag- 

 nesia bevatten, dan de meer zware soorten , zullen even- 

 veel en somtijds nog meer water opslorpen, dan zware 



