19 



klcigronden doen , die luiiider van laatstgenoemde deelen 

 voorzien zijn. Veel hangt hier evenwel af van de geaard- 

 heid der ondergronden; strekt zich de veel water op- 

 nemende grondlaag diep uit, en wordt deze niet a7- 

 gewisseld door meer zand of minder klei bevattende 

 lagen, dan gebeurt het, dat bij vele en aanhoudende 

 reo-ens, de boveno-rond met eene hnn: water bedekt 

 blijft, welke het daarop staande gewas in zijnen groei 

 belemmert, ja dit somtijds geheel doet te niet gaan. 

 Gronden met deze eigenschap bedeeld , oefenen ook dan , 

 wanneer de regen reeds eenigen tijd heeft opgehouden 

 te vallen , nog eenen zeer nadeeligen invloed uit op den 

 groei der gewassen. Een groot gedeelte der zonne- 

 warmte toch , wordt dan verbruikt of vast gelegd door 

 het verdampende water, waardoor deze gronden dan 

 ook altijd eenige graden minder temperatuur aantoonen, 

 dan andere meer zand bevattende kleigronden, en met 

 regt den populairen naam van ^oe^öfe gronden verdienen. 

 Nog eene andere ongunstige voorwaarde is aan die 

 soort van kleigronden , welke bovenmatig veel water op- 

 nemen, verbonden. Zij is deze. Wanneer het overvloedige 

 vocht eindelijk door de zonnewarmte is verdampt en ge- 

 deeltelijk ook weggezonken, en daarna eene langdurige 

 droogte intreedt, dan nemen zij eenen graad van hard- 

 heid aan, welke uit twee oogpunten, als zeer nadee- 

 lig voor den landbouw te beschouwen is. 1°. Zijn der- 

 gelijke gronden door deze hardheid nagenoeg niet te 

 bewerken ; de ploeg baant zich slechts met moeite eenen 

 weg door de steenharde kleilaag en de patjol breekt soms 

 eerder af, dan dat hij de verdeeling van dien grond 

 bewerken zoude. 2°. Worden door deze hardheid, welke 

 het barsten van den grond veroorzaakt, de wortels 



