20 



der gewassen beleedigd en dus de oogst bepaaldelijk 

 benadeeld. Een dergelijke grond nu is slechts te 

 verbeteren hetzij door drooglegging (drainering) , het- 

 zij door toevoeging van zand of organische meststoffen. 



Beschouwden wij tot heden toe de nadeelen van het 

 te groot wateropnemend vermogen der gronden, an- 

 ders worden de uitkomsten, wanneer deze tot de ligte 

 klei- of leemgronden behooren. Alle opgenoemde feiten 

 hebben alsdan in eene veel mindere mate plaats en 

 houden dan ook op nadeelig op het gewas in te werken. 



Het nedervallende water wordt nu nog wel in groote 

 hoeveelheid opgenomen, maar vindt tevens voldoende 

 ruimte om verder door te dringen en weg te vloeijen, 

 om zoo aan de dampkringslucht weder gelegenheid te 

 verschaffen, hare heilzame werking in den grond te 

 kunnen uitoefenen. Van alle bouwgronden hebben de 

 humusrijke het grootste wateropnemend vermogen ; daar- 

 na volgen de klei- en vervolgens de leem-gronden , 

 terwijl de zand-gronden de minste hoeveelheid water 

 kunnen bevatten. Ruime aanwezigheid van kalk en 

 magnesia, wij haalden het reeds vroeger aan, wijzigen 

 door hun sterk wateropnemend vermogen, deze hunne 

 eigenschappen zeer , doch daar hun voorkomen in aan- 

 merkelijke mate, slechts in de minste gevallen plaats 

 grijpt, zoo kunnen wij gewoonlijk hunnen invloed in 

 dit opzigt als van weinig beteekenis aanmerken. 



Waierverliezend en luaterbehoudend vermogen. 



De eerste eigenschap duidt de snelheid aan , met 

 welke een door water verzadigde grond, bij aanhou- 

 dende droogte, zijne waterdeelen verliezen zal ; de twee- 

 de, de grens tot welke dit verlies aan vocht zich uit- 



