21 



strekt of anders gezegd , de hoeveelheid water , die een 

 grond gedurende deze droogte, nog zal blijven bevat- 

 ten. Ik bepaalde de eerste eigenschap, door met 

 water verzadigde aardsoorten van een bekend gewigt, 

 aan de gewone lucht temperatuur bloot te stellen , en el- 

 ken dag het verlies aan gewigt op" te teekenen ; de twee- 

 de, teekende zich als van zelve af, toen men de grens 

 van dat waterverliezend vermogen bereikt had, en de 

 hoeveelheid teruggebleven water aan geene verminde- 

 ring meer onderworpen was. Deze methode, ik kan het 

 niet ontkennen, is uit haren aard niet geheel juist, om- 

 dat het niet mogelijk is, alle omstandigheden, welke bui- 

 ten een Laboratorium op de gronden inwerken na te 

 bootsen (men denke hier aan het opstijgen van het 

 grondwater naar de bovengronden , aan de afwisselen- 

 de sterkte der met meer of minder water bedeelde lucht- 

 stroomen, de vegetatie der bouwgronden, welke het 

 verlies aan water gedeeltelijk voorkomen kan, enz.). De- 

 wijl echter de voorwaarden waaronder deze proeven 

 genomen werden, voor alle dezelfde waren, zoo drukt 

 ook deze fout op alle gelijkelijk, en geven dus de cij- 

 fers ten minste eene betrekkelijke waarheid aan. 



Wat het waterverliezend vermogen der bouwgronden 

 betreft, zoo merken wij al aanstonds op , dat deze eigen- 

 schap grootendeels verschilt naar den aard van deze. 

 Onder alle gronden verliezen de zandachtige het snel- 

 ste hun water, terwijl daarentegen klei-, leem- en hu- 

 musrijke gronden, dit veel langzamer doen. Een klei- 

 grond die op het gezigt en het gevoel geheel watervrij 

 schijnt, heeft zelfs dan wanneer hij steenhard is, nog 

 eenige procenten aan water beliouden. Hoe zwaarder 

 dus een kleigrond, hoe langer deze zijn water behoudt. 



