24 



W ater aantrekkend vermogen. 



Men verstaat er door, de eigenschap van den grond, 

 om in meerdere of mindere mate, zich van het water- 

 verlies te herstellen, door hoofdzakelijk gedurende den 

 nacht, terwijl het dauwt, weder water tot zich te trek- 

 ken. De mate van deze eigenschap der gronden wordt 

 beheerscht door hunne scheikundige zaraenstelling. Een 

 zandgrond b. v. trekt weinig water aan, terwijl een 

 leem- maar vooral een kleigrond dit in hooge mate doet. 

 Vooral echter is dit het geval , wanneer de grond sterk 

 met humus is bedeeld en meermalen vindt men voor- 

 beelden opgeteekend^ dat soortgelijke gronden, in een 

 nacht -j^j van hun gewigt aan water uit dien dauw 

 opgenomen hadden. Ik bepaalde dit wateraantrekkend 

 vermogen, door op 100° C. gedroogde en afgewogene 

 hoeveelheden der aardsoorten, welke op glazen schalen 

 breed uitgespreid, aan met water verzadigde lucht 

 blootgesteld waren, eiken dag te wegen zoo lang tot 

 dat hun gewigt niet meer vermeerderde. Men zal lig- 

 telijk inzien, dat deze methode weder niet alle omstan- 

 digheden terug geeft, onder welker invloed de gronden 

 bij afwisseling verkeeren. De dauw b. v. welke des 

 nachts valt, is afhankelijk van plaatselijke invloeden. 

 Is de lucht bewolkt, zoodat de warmte, welke de 

 grond over dag opgenomen heeft, niet in de vrije lucht 

 uitstralen kan, dan zal ook de eerste voorwaarde tot 

 vorming van dien dauw, genoegzame temperatuursver- 

 laging namelijk, niet intreden. Het zal dus veel min- 

 der dauwen, dan wanneer bij ecncn helderen hemel 

 de warmte der aarde, na het ondergaan der zon, snel 

 in de luchtruimte ontwijken kan. Hierbij voegt zich 



