26 



en het zal niet overbodig wezen, hierbij eenige oogen- 

 blikken stil te staan. 



liet is den lezer niet onbekend, dat klei en zand 

 de voornaamste bestanddeelen uitmaken der meeste 

 bon WO-ronden. Klei is eene scheikundis^e verbindinor van 

 kiezelaarde met aluinaarde. In haren zuiversten toestand 

 stelt zij de grondstof daar, waaruit de fijnere porcelei- 

 nen enz. worden gevormd, terwijl de gewone pottebak- 

 kersklei eene grondsoort is, welke van 85 tot 95 pCt. 

 klei inhoudt. Wordt dit gehalte teruggebragt , tot op 

 70 a 80 pCt. , noemt men dusdanige gronden zware klei- 

 gronden, terwijl die welke slechts van 50 tot 70 

 pCt. Idei bevatten , tot de ligtere Meigronden gerekend 

 worden. Het andere hoofdbestanddeel van den grond, 

 het zand, waarover wij bij de beschouwing der kiezel- 

 aarde nog nader handelen zullen, bestaat uit kiezel- 

 aarde, welke ten deele verbonden is met potasch , in 

 verschillende verhoudingen, afgewisseld door soda , kalk 

 en eenige andere minder algemeen voorkomende ligcha- 

 men. Het is in de meest variërende toestanden, van het 

 grofkorrelige tot fijn poederachtige toe, in de gronden 

 aanwezig , en hare hoeveelheid kan benaderend aldus be- 

 paald worden. Vermengt en schudt men eenen grond 

 met water , en schenkt daarna dit laatste na eenige oogen- 

 blikken bezinkens voorzigtig af, dan zal na deze proef 

 eenige malen herhaald te hebben , het zand op den bo- 

 dem van het vat terug gebleven zijn. Wanneer men 

 nu dit laatste droogt en weegt, dan zal men een ta- 

 melijk naauwkeurig overzigt verkregen hebben van de 

 soort waartoe die grond moet gebragt worden. Het 

 zand_, in de bouwgronden aanwezig, bepaalt voor een 

 groot gedeelte hunne waarde voor den landbouw. Is 



