27 



liet in te geringe hoeveelheden voorhanden (van 10 

 tot 20 pCt.) dan is een dusdanige grond niet alleen 

 moeijolijk te bewerken, maar zoo als wij reeds vroe- 

 ger opmerkten , niet toegankelijk genoeg voor lucht en 

 water, en dus voor de ni|ftBte kultures onbruikbaar. 

 Nu kan evenwel een belangrijk humus- of kalkgehalte 

 dezen toestand zeer wijzigen , want humus en lalk ma- 

 ken den grond meer open en vruchtbaarder. Bedraagt 

 de hoeveelheid humus b. v. h tot 8 pCt. , dan zijn reeds 

 al de meest kenmerkende en nadeelige eigenschappen 

 van eenen stijven kleigrond opgeheven , terwijl het aan- 

 wezig zijn van 7 pCt. koolstofzuren kalk (krijt) dien 

 grond reeds tot de klasse der mergelgronden overbrengt. 

 De kleur der kleigronden, het is onzen lezers bekend, 

 is aan groote verscheidenheid onderhevig. Gewoonlijk 

 wordt zij , zoo als dat met alle bouwgronden trouwens 

 het geval is, voortgebragt door verschillende inmcngse- 

 len van humus, ijzeroxyden , en nu en dan ook van 

 niangaanoxyden De zwarte kleur der gronden wordt 

 veroorzaakt door humus, ijzer of titaanijzer- zand; de 

 bruin roode kleur door ijzer dat zijnen hoogsten oxyda- 

 tietrap reeds bereikt heeft, terwijl de blaauwe kleur 

 door ijzer, in verschillende oxydatie- toestanden aanwe- 

 zig, wordt daargesteld. Deze laatste soort van gron- 

 den onderscheidt zich dikwerf door mindere vrucht- 

 baarheid dan de twee vroeger genoemde. Wij zullen 

 verder, bij de behandeling der kiezel- en aluinaarde 

 van uit een scheikundig opzigt, nog gelegenheid vin- 

 den , om op een en ander terug te kom en. 



Leemgronden worden die genoemd, welke van 10 

 tot 50 pCt. aan klei bevatten en welker overige in- 

 mengselen hoofdzakelijk uit zand bestaan. Die welke 



