52 



teiirijk nemen, maar tevens, dat uit hun verschil in 

 zamenstelling ook noodwendig volgen moet, dat niet 

 elke humus gelijke vruchtbare eigenschappen heeft. 

 In het algemeen evenwel kan men hieromtrent aanne- 

 men , dat, hoe meer stikstof een humus bevat, des te 

 heilzamer deze op den plantengroei zal kunnen inwer- 

 ken. 



De hoeveelheid humus der bouwgronden loopt zeer 

 uiteen. Terwijl er enkele zijn, welke nog geen 2°/^ 

 hiervan bevatten, zijn er onder de lang bewerkte en 

 rijke gronden sommige, Avelker gehalte tot 22Vo stijgt. 

 Kleigronden bevatten in den regel van 7 tot 127o> 

 doch treft men ook uitmuntende bouwgronden aan, 

 welke maar van 4 tot 7% aan humus inhouden. Veel, 

 wij wezen er reeds op, zal hier afhangen van deszelfs 

 zamenstelling en tevens van den aard der kuituur wel- 

 ke op dergelijke gronden gedreven wordt. Zoo als het 

 verder met alle bestanddeelen , waaruit de bouwgron- 

 den bestaan ; gelegen is, schaadt ^(? ^76■e/ humus den plan - 

 tenoToei. Gronden, die meer dan een vierde van hun 

 gewigt hiervan bevaiten, zijn verre van vruchtbaar. De 

 wortels der planten zijn in dit geval te veel omgeven 

 met de gekoncentreerde waterige oplossing der ''oor den 

 humus voortgebragte gassen en andere ontledingspro- 

 dukten. De dampkring heeft in dit geval ook te wei- 

 nig gelegenheid om in den grond te dringen en zich 

 aan het water mede te deelen, dat nu, daarvan nage- 

 noeg geheel beroofd en met andere stoffen als verzadigd, 

 ophoudt voedend voor de planten te wezen. Gronden, 

 welke, hoezeer anders goed voor kuituur geschikt, aan 

 overvloed van humus leden, zijn dikwerf met het beste 

 gevolg door toevoeging van een weinig kalk verbeterd, 



