61 



Deze gemiddelde uitkomsten nu bevestigen op de meest 

 overtuigende wijze, al hetgeen door ons vroeger werd 

 aangehaald omtrent de eigenschappen en zamenstelling 

 der gronden, in verband met de soort waartoe zij be- 

 hooren . 



Plet WO ter opnemend vermogen zien wij het grootst bij 

 de klei, en een zestal procenten minder in de leemgron- 

 den; terwijl het bij de zandgronden, verre beneden bei- 

 de valt. 



Het loaterhehoudend vermogen vertoont ons geheel de- 

 zelfde verhoudingen. Ook hierbij staan de kleigronden 

 weder aan het hoofd; dan volgen de leemgronden, en 

 vervolgens, in eene beduidende mate minder, de zand- 

 gronden. 



Het icaterverliezend vermogen heeft bij de kleigron- 

 den eerst in zes dagen zijne minimum bereikt, terwijl 

 de leem- en vooral de zandgronden, dit reeds in korter 

 tijd verkregen hadden. 



Het water aantrelcltend vermogen vertoont zich als ver- 

 re weg het grootste bij de kleigronden, welke in veel 

 korter tijd dan de overige, het meeste water uit den 

 dampkring tot zicli namen. De kleine hoeveelheid daar- 

 van door de zandgronden aangetrokken , valt hierbij 

 bijzonder in het oog. 



Wat de zamenstelling dezer gronden betreft, zoo zien 

 wij bij alle eene beduidende hoeveelheid silica, aluin- 

 aarde en ijzeroxyde. Een groot verschil tusschen de leem- 

 en kleigronden valt hierbij niet op te merken ; maar 

 wat de zandgronden aangaat, deze zijn er aanmer- 

 kelijk minder mede bedeeld. Merkwaardig vooral is 

 dat van de silica, want er blijkt uit, dat een zandgrond, 

 ofschoon hij in zijn geheel de grootste hoeveelheid aan 



