6:2 



silica bevatten moge, wat betreft de hoeveelheid daar- 

 van in oplosbaren vorm (aktief) , toch hierin achterstaan 

 kan bij andere gronden, welke ieder voor zich , er veel 

 minder van inhouden. 



Bij den kalk, de magnesia en potasch daarentegen 

 zien wij een geheel omgekeerd resultaat. Alle drie deze 

 bestanddeelen toch Avorden bij de zandgronden in veel 

 grooter hoeveelheid aangetroffen, dan bij de twee ande- 

 re soorten. Ofschoon nu deze volstrekt niet arm te 

 noemen zijn aan genoemde gewigtige bestanddeelen van 

 den bodem, en de kleigronden, op eene kleine uitzon- 

 dering na (in het gehalte van potasch), hier weder 

 de eerste plaats innemen , is toch het verschil in dit 

 gehalte bij de zandgronden opmerkelijk groot. De hoe- 

 veelheid kalk b.v. overtreft in deze met f dat der an- 

 dere gronden, en wij verwijzen hier, zoowel wat dit 

 als de twee andere stoffen betreft, naar hetgeen daar- 

 over vroeger is medegedeeld; dat namelijk, zandgronden 

 door eene beduidende hoeveelheid kalk, magnesia en 

 potasch zeer in goede eigenschappen toenemen, en dat 

 indien een eenio-zins ruim humus-o-ehalte die lisrchamen 

 vergezelt , deze gronden dikwerf voor sommige kultures, 

 boven andere te verkiezen zijn. Eenmaal aan deze op- 

 losbare zouten uitgeput echter, herstelt zich in deze gron- 

 den dit verlies niet weder door enkele bewerking, zoo 

 als in leem- en klei-gronden. 



Het ammonia-gehalte is voor de leem- en klei-gron- 

 den nagenoeg gelijk, terwijl dat der zandgronden de 

 helft minder is. Wanneer wij hierbij aannemen, dat 

 de meeste ammonia in den humus aanwezig geweest 

 is, dan zien wij evenwel eene wederzij dschc verhouding, 

 welke niet onopgemerkt voorbij mag gegaan worden. 



