201 



en bleek te bevatten 2,53 pCt. stroopsuiker. Reduceert 

 men dit op 100 deelen suikermassa, dan bekomt men 

 19,7pCt. stroop; onder hetzelfde voorbehoud echter, als 

 vroeger gezegd is. 



3e. Twee n. kan sap , werd vermengd met 2pCt, kalk, 

 en verder behandeld, als sub 1 gezegd is. Het al- 

 kalische vocht teekende weder 10° E. en bevatte 3,82 pCt. 

 stroopsuiker, dat is, op 100 deelen suiker, 20,9 dea- 

 len stroop. 



4e. Twee n. k. sap, mede met 2pCt. kalk vermengd, 

 en verder behandeld, als sub 2, leverde een vocht, 

 dat den derden dag nog alkalisch reageerde, en na 

 doorvoering van koolzuur enz ;, 9" B. teekende. Hierin 

 werd gevonden 3,69 pCt. stroopsuiker, of per 100 deelen 

 suikermassa 22,4 deelen stroop. 



De kalk maakt de kleur van het rietsap donkerder , dat 

 er, naar mate der hoeveelheid, lichtbruin tot bruin- 

 zwart door wordt. Of er genoeg koolzuur is doorge- 

 voerd, erkent men duidelijk door het ontstaan van bij- 

 na zwarte strepen in de vloeistof; want die toonen aan^ 

 dat het volumineuse nederslag zich begint te verzame- 

 len en te zinken. Het nu van dien kalk bevrijde vocht 

 is donkerder, dan voor de behandeling met koolzuur; 

 blijkbaar, dewijl de vreemde, harsachtige en kleu- 

 rende stoffen , nu weder vrij zijn geworden en zich 

 hebben opgelost. Onder het invoeren van koolzuur 

 ontstaat eene groote hoeveelheid graauw schuim; en dat 

 invoeren zelf is eene langwijlige bewerking. Voorts zou 

 men, in de toepassing, om belangrijke verliezen van 

 sap te vermijden, het zoo volumineuse kalknederslag 

 moeten uitpersen , na het heldere vocht te hebben af- 

 getapt. De weder van de overmaat van kalk bevrijde 



