217 



zij in aanraking komt, aan zich zelve gelijk zou doen 

 worden ; dit is bij mij steeds een sterk vermoeden ge- 

 weest, en ik licb er de dudöele sc\\[idc\'\ikheid van on- 

 rijp of overrijp rietsap uit afgeleid. 



De uitkomst van het negende onderzoek , afschoon dan 

 ook maar eene enkele^ spreekt vrij duidelijk ten gun- 

 ste van dit vermoeden. Gedurende den loop der be- 

 werking van gelijke hoeveelheden van hetzelfde sap, 

 met evenveel kalk vermengd, was door bijvoeging 

 van G,3 n. 1. druivensuiker bij het eene, de absolute 

 lioeveelheid van 5,3 n. 1. die aanwezig was, 3,7 n. 1. 

 grooter geworden, dan zij door die bijvoeging aU 

 leen had kunnen wezen. 



De uitkomst heeft tevens duidelijk getoond, dat en 

 iioezeer die extra-toename van stroopgehalte de kris- 

 talschieting belemmerde. De glukose had als niet kris- 

 talliseerbaar ligchaam , in de gekoncentreerde oplossing 

 van rietsuiker, de toenadering der kristalmolekulen ver- 

 hinderd, en de weinige vaste suiker, die nog gevonden 

 werd, had niet geregeld kunnen aanschieten. 



Uit deze onderzoekingen over den invloed , dien de 

 voornaamste der in het rietsap aanwezige bijbestand- 

 deelen kunnen hebben op de vorming van stroopsui- 

 ker (glukose) en op de kristallisatie -vatbaarheid der 

 stroop, gedurende de bereiding, is dus, naar mijn 

 oordeel gebleken : 



1, Dat de eiwitstof, ofschoon ook in oplosbaren vorm , 

 het stroopgehalte kan doen toenemen , door hare enkele 

 tegenwoordigheid, — te meer, naarmate het sap dunner 

 is. Zij verhindert daarbij het aanschieten der suiker 

 op mechanische wijze, door de bewegelijkheid der sui^ 

 kermolekulen al te zeer te belemmeren. 



