221 



De kalk slaat een deel der eiwitaclitige stoffen (het 

 zoogenaamde kaseïne), alsmede plantengroen en was, 

 neder en voorkomt een tijd lang de gisting en verzu- 

 ring, naarmate van deszelfs hoeveelheid. Eene derde 

 eigenschap , die van de zoogenaamde glukose tot rietsui- 

 ker te herleiden^ is in den loop dezer onderzoeking- 

 gebleken. Michaelis had vroeger bevonden, dat één 

 deel bijtende kalk , één en een vierde gedeelte der 

 suiker van het polarisatie- vermogen beroofde, door er zich 

 mede te verbinden (1), en dat, na verwijdering van den 

 kalk, dit vermogen weder geheel hersteld werd; doch 

 van zulk eene reduktie der stroopsuiker spreekt hij niet. 



De reeks van proeven^ die het twaalfde onderzoek 

 uitmaken, en waarvan de uitkomsten tabellarisch zijn 

 vereenigd aan het slot daarvan, heeft den gunstigen 

 invloed dier methode tot vermindering van het oorspron- 

 kelijke stroopgehalte, overtuigend aangetoond. 



Daaruit is in het bijzonder gebleken: 



1. Dat bij ongeveer gelijke hoeveelheden kalk per 100 

 deelen sap, dit bijzonder vermogen met den duur der 

 werking, zich meer vertoont (No. 8 en 15). Door 2 pGt. 

 gebluschten kalk was in drie dagen , de verhouding van 

 7 pCt. stroopsuiker tot 0,8 pCt. en in zeven dagen die 

 van 2G,2 pCt. tot 4,1 pCt. teruggebragt, onder overi- 



(1) Hij zegt dat éën deel kalk, in tegenwoordigheid van eene 

 overmaat van suiker, met G.08 deelen daarvan chemisch verbon- 

 den wordt, en dat van die suiker dan 1,25 deel niet meer polari- 

 seert. Precipiteert men den kalk door een zuur, dan wordt ook 

 van die 1,25 deel suiker het polarisatie-vermogen hersteld. 

 Zie Erdmann's Journal 56. Bd. p. 422, 



