224 



bijlia geheel, misschien volkomen kan benomen wor- 

 den. 



üe dus behandelde sappen waren derhalve vrij van 

 een min of meer groot gedeelte der oorspronkelijke 

 stroopsuiker en ook van de eiwitstof. Het laatste 

 werd opzettelijk onderzocht. Terwijl het helder af- 

 geschonkene, nog veel kalk houdende sap, door koken 

 eiwit afscheidde, werd na het doorvoeren van kool- 

 zuur, zoodat er met azijnzuur eene ligte bruising ont- 

 stond, door koken geene eiwitstof afgezet. Verder 

 waren ook de met kaseïne vergelijkbare stof en het was, 

 met bladgroen geprecipiteerd , reeds voor de behande- 

 linsc met koolzuur. 



Maar de, aanvankelijk met den kalk geprecipiteer-- 

 de , kleurende stoffen , kwamen weder in de oplossing- 

 terug, waarin ook het appelzuur aanwezig bleef, ter- 

 wijl een gedeelte van den kalk door het koolzuur niet 

 werd aano'edaan. De methode kan dus Avel dienen om 

 het sap langer te bewaren en tot herleiding der stroop 

 of glukose, maar geenszins om het vocht tot eene en- 

 kele oplossing van suiker in water te maken. 



Hoe zich, onder deze omstandigheden, de kristalli- 

 seerbaarheid der stroop heeft verhouden, is door een 

 paar proeven eenigzins opgehelderd, namelijk B en D. 



In beide werd eerst na verscheidene dagen , vaste 

 suiker gevormd, meer gruis dan kristalachtig en die 

 geen kleijen toeliet. 



Behalve de reeds vroeger aangeduide mocijelijkhe* 

 den, vermeerderd door het bezwaar om^ op groote 

 schaal, steeds toereikend en goedkoop koolzuur te 

 bereiden en door de sap massen te voeren , lijdt 

 deze methode ook aan het belangrijk gebrek van 



