225 



de kristallisatie der stroop te vertragen en een onaan- 

 zienlijk kristal op te leveren. 



Dewijl de met koolzuur verzadigde sappen, die 

 steeds of neutraal of ligt alkalisch teekenden , nog al- 

 tijd kalk bevatten , ■ die door zuringzure ammonia kan 

 worden geprecipiteerd^ zie \k voor alsnog geene bepaal- 

 de oorzaak voor dit verschijnsel. Het is niet on- 

 derzocht geworden , hoeveel kalk er telkens terug bleef. 

 In het onderzoek van den heer Michaelis komt voor, 

 dat in eene hoeveelheid beetwortelsap , die 62 wigtjea 

 suiker inhield, en hetwelk met :2,9 w. kalk of deszelfs 

 ek wi vaten t gekookt was, na behandeling met koolzuur 

 en verwijdering van het precipitaat, nog 0,942 w. 

 kalk bleek aanwezig te zijn. Dit beantwoordt aan 1^62 

 d. op 100 deelen suiker, en is dus veel te noemen {*). 



Als middelen tot sapzuivering, zonder het daarvan 

 opgeloste later weder te verwijderen, hebben gediend 

 bisulphis ca leis en gewone dij lende kalk. 



1. Bisulphis calcis (onderzoek nos. 1, 3, 7 en 8). 



Deze onderzoekincren e-eschiedden niet zoo zeer met 

 een praktisch doel, daar toch ook het genoemde zout 

 de gunst der fabrikanten niet bezit, als wel om naauw- 



(*) Na het overschrijven van dit verslag heb ik eene proef 

 voltooid, waarbij suikerrietsap van 9^ pCt. B. , van dezelfde 

 psrsing, met 0,15, 0,30 en 0,45 pCt. kalk (1,2 en 3 pCt. kalk- 

 melk vau S°) werd gekookt. Het laatste gaf geene kristallen, 

 het eerste slaagde het beste. Terwijl de suiker in het nog on- 

 bewerkte sap tot den kalk stond, als 1000: 9, 18 en 27, was de 

 verhouding in de helder bezonken tjeng 1000: 7,2-12.2 en 16,2. 



De laatste verhouding van kalk tot suiker schijnt dus, voor 

 de kristalUseerbaarheid in dit sap, te hoog geweest te zija. Tij- 

 dens ik de 6e proef doed , was ik er nog niet op bedacht, den 

 kalk te bepalen. 



DL. XVTT. 15 



