231 



Beschouwen wij de uitkomsten, verkregen door en- 

 kele bijvoeging van kalk, waarin wij, om zoo te spre- 

 ken , de normale werking van deze stof op het gekookt 

 wordende sap kunnen zien, dan blijkt het: 



1°. Dat dezelve, in te kleine hoeveelheid gegeven, 

 de glukose- vorming, die door de langdurige verhitting 

 van het enkele sap ontstaat, niet kan stuiten (n*^. 1 en 2). 



2". Dat, naarmate de verhouding van kalk, boven 

 een nog werkzaam minimum toeneemt, er eene meer 

 dan evenredige vermindering van die glukose plaats 

 grijpt (n°. 5, 6, 7, 12, 13 en 14). 



De gemiddelde hoeveelheid glukose, door één deel 

 kalk veranderd in rietsuiker, bedroeg: 



voor n°. 5, 6, en 7 : . ],7. 



// // 12, 13 en 14 2,L 



De eerste drie hadden aan kalkmelk ontvangen, 1, 

 2 en 3 pCt., de laatste drie 3, 3 en 4 pCt. 



Maar van de aangewende hoeveelheden kalk, komt 

 niet alles in de oplossing; een klein gedeelte valt bij 

 het koken met de eiwitachtige en andere stoften neder. 



In eenige proeven (zie pag. 70, aanmerking) met 

 verschillende dosis kalk, vond ik, dat 70 a 80 pCfc. 

 van den gebruikten kalk werd opgenomen in de stroop. 



Dewijl nu alleen dit gedeelte werkzaam kan zijn op 

 de glukose, zouden door elk deel opgelostcn kalk , gemid- 

 deld 21 deel glukose zijn herleid gev/orden tot rietsuiker. 



De vroeger reeds behandelde, min of meer ongun- 

 stige invloed der toegevoegde stoffen , op de bestendig- 

 heid der suiker, gedurende de bewerking, werd alleen 

 verminderd door eene zekere hoeveelheid kalk, waar- 

 van het benoodigde minimum op ongeveer ^ pCt. of 2 pCt^ 

 kalkmelk van 8° B. te stellen is (zie n°. 11 en 15). 



