237 



sap moet verwerken en , om dit te verbeteren , veel 

 kalk zou moeten gebruiken , zou men , ter ^yille van de 

 suiker, niet tot de koolzuur-methode moeten overgaan, 

 want er zou te veel kalk in de stroop terug blijven. 

 Bij eene proeve tot suikerbereiding, waar in plaats 

 van \\ pCt. halkmelk , \\ pCt. (jehlusclite kalk was 

 toegevoegd, verkreeg ik eene schier niet uitlekkende, 

 bitterachtige stroop, zonder kristallen. Deze stroop on- 

 derzoekende, bevond ik, dat per 100 deelen suiker, 3| 

 deel kalk chemisch gebonden was. 



Dit zou dus circa 20 pCt. suikerkaik voorstellen; ge- 

 wis te veel! 



Liever echter, dan zulk slecht sap met of zonder 

 de koolzuur-methode te verwerken , zoude ik trachten , 

 het door goede kuituur te vermijden. 



C De invloed eener hooge temperatuur. 



Dit onderwerp heb ik eenigzins kunnen toelichten, 

 door te onderzoeken , hoedanig de hoeveelheid stroop zich 

 tegenover die der suiker verhield, beide in de tjeng 

 en in de eerste stroop. Immers, welke ook die in- 

 vloed zij , deze zal zich te meer vertoonen , naarmate 

 de verhittinoj lauGrer duurt. 



Volgens de uitkomsten heeft zij tweeledig gewerkt, 

 naarmate de aard der bijvoegsels tot het sap ver- 

 schilde. 



In de volgende proeven was, met den duur der 

 kookhitte, de verhouding van glukose afgenomen. 



Als uitgangspunt is aangenomen, 100 deelen kris- 

 talliseerbare suiker. 



