239 



De gevolgtrekking hieruit kan niet twijfelachtig wezen. 

 Overal waar kalk vverd toegevoegd , hetzij opgelost , als 

 kalkwater , of alleen gemengd , zoo als in kalkmelk , was 

 de glukose afgenomen met den duur der verhitting ; en 

 naar het schijnt, heeft de kalk, in den staat van op- 

 lossing bijgemengd, het krachtigst gewerkt. Noch het 

 aanwezen van zeezout, dat wij vroeger als zonder in- 

 vloed op de glukose- vorming hebben leeren kennen , 

 noch van bisulphis calcis , ofschoon deze op zich zelve de 

 glukose-vorming niet tegengaat, hebben den gang der 

 "werking van den kalk kunnen verstoren. En bij eene 

 zeer hooge dosis kalk, werd door eene kortstondige 

 kookhitte meer werking gedaan , dan bij de gewone tem- 

 peratuur in drie dagen. 



Was daarentegen de hoeveelheid kalk , in tegenwoor- 

 digheid van de bisulphis zeer gering, dan was dè glu- 

 kose toegenomen met den duur der verhitting. 



De gunstige werking van den kalk derhalve, hier 

 bedoeld, wordt ondersteund door verhoogde temperatuur ; 

 ja de uitkomsten , in het 8e onderzoek verkregen , toon en 

 aan, dat zoo de kalk in gewone verhouding (1|^ pCt. kalk- 

 melk of 0,23 pCt. kalk) w^ordt aangewend, hij de 

 glukose, zelfs bij schier volkomene afsluiting der lucht, 

 niet doet afnemen. 



liet hano:t dus f^cheel af van den aard der vreemde 

 bijmengselen van het sap, of er al dan niet stroopvorming 

 zal wezen gedurende de bewerking;' zijn deze daarvoor 

 gunstig, en is de hoeveelheid kalk ontoereikend, dan 

 "werkt de temperatuurverhooging nadeeiig; terwijl zoo 

 die bijmengselen onschadelijk zijn, of wel door eene 

 ruimere dosis kalk worden opgewogen , door de aan- 

 houdende verhitting van het sap eene gunstige werking 



