286 



ïijn gelegen, is de gelieele kust laag en vlak en be- 

 staat hoofdzakelijk uit een fijn kiezelzand. 



Door den guustigen v/ind kwam ik in den tijd van 

 eenen dag niet ver van T. Blimbing , een hoek aan 

 de noordzijde yan de monding der Palo-rivier. Om 

 bij Palo binnen te kunnen loopen moet men wachten 

 op den vloed, want zoo v/el benoorden als bezuiden 

 de daar gelegen eilandjes Toewah en Pandjang , zijn 

 zandbanken gelegen, op welke bij eb op de diepste 

 plaatsen niet meer dan 2 tot 3 voeten water staat. 



Van af T. Blimbing, ziet men in oostelijke rigting 

 verscheidene berg- en heuvelreeksen liggen , van welke 

 eeuigen slechts op geringen afstand van de kust zijn 

 verwijderd. Om de meest nabij zijnde heuvels te be- 

 reiken begaf ik mij eerst naar het in zee vallende 

 riviertje Likoe, welks monding ongeveer z. o. van T. 

 Blimbing is gelegen. Alleen bij oploopend water kan 

 men dit riviertje met eene sampan binnen komen en 

 komt dan na ^ uur roeijens bij een alang-alang^veld, 

 waar vroeger chinesche rijstvelden waren. Het riviertje 

 niet verder kunnende opvaren stapte ik aan wal, volgde 

 voor ongeveer 15 minuten gaans in zuidelijke rigting 

 het alang-alanor-veld en o-iiio- toen oostvvaarts het bosch in. 



Reeds spoedig vond ik een oud voetpad, en kwam, 

 dit volgende, in den tijd van | uur bij eenige heuvel- 

 reeksen, waar ik terstond bewijzen vond, dat daar 

 vroeger Chinezen hadden gewoond. Overblijfselen van 

 huizen waren bijna niet meer te zien, doch ik ver- 

 meen, dat er niet (1) meer dan twee of drie kunnen 

 hebben gestaan. 



(1) In het Natuurkundig Tijdaciiift voor Neclerlandsch-Indië 

 iJeel VI bl. 164 wordt omtrent deze plaats eji het daar voorko- 



