401 



delijk behoeft, om na één tot twee jaren een voldoend 

 gewas van suikerriet te kunnen voortbrengen. De in- 

 vloed der weersgesteldheid op den grond bij dit braak- 

 liggen is in tropische gewesten minder snel, dan in ge- 

 matigde luchtstreken , wegens de zooveel mindere afwis- 

 seling van temperatuur in eene jaarlijksche periode. De 

 winterkoude versnelt in groote mate de verbrokkeling, 

 de poreusheid der gronden , en van deze hangt weder, 

 in Loogen graad, de hoeveelheid ammonia af, welke 

 binnen zekeren tijd daarin kan worden vast gelegd. 

 Doch. dit laatste proces, zoo uiterst noodig voor de 

 vruchtbaarheid van het land, gaat steeds langzaam voort 

 en kan alleen na vele jaren braak, van nature genoeg 

 gevorderd zijn, om eene dadelijke bemesting onnoodig 

 te maken. In het voorbijgaan zij gezegd, dat voor 

 dezen grond eene bewerJcie braak noodig is. 



Vraaot men nu van welken aard die bemestinG; dient 

 te zijn voor dezen uitgeputten grond, dan is het ant- 

 woord niet zoo gemakkelijk; niet zoo zeer, omdat wij 

 niet zouden weten loat er dient op en in gebragt te 

 worden, als wel, omdat de humus, met name het 

 humuszuur en vooral het zwavelzuur , zoo buitengewoon 

 zijn afgenomen , dat eene behoorlijke vermenging daar- 

 van met de geheele grondmassa, tot de opgegevene 

 diepte en in toereikende hoeveelheid zeer moeijelijk 

 wordt. 



Groote hoeveelheden (^oed bewaarde en niet te oude 

 karbouwenmest, eene stof die ik in den regel voor 

 het suikerriet niet zou aanraden, zullen eenigzins moe- 

 ten voorzien in het gebrek aan organische stoften. ïlout- 

 asch, mede in zeer ruime doses, zal ongeveer gelijk- 

 tijdig moeten toegevoegd worden vooral ter herstelhng 

 van het aanwezige zwavelzuur. En dewijl beendermeel 



