﻿Delphax longifrons Boh., Nya Sv. Horn., K. Vet.- Ak. 

 Uandl. 1847, 42, 12. — Stål, Of v. Sv. Delph., Öfv. K. Vet- 

 Ak. FörL, 3, 4. — Kirschb., Cicad. Geg. Wiesb., 21, 2. 



Sällsynt; endast funnen i närheten af Stockholm af Wahl- 

 berg och Stål. Föröfrigt är den veterligen observerad endast 

 i Tyskland. — S. K.-M. 



2. S. 



Sordide testaeea, abdomine nigricante, vertice, pronoto 

 mesonotoqve medio flavo-albidis, his lateribus, maeula magna 

 rotunda genarum aliaqve in lobis lateralibus prothoracis mi- 

 nore atris, tegminibus albido-hyalinis, vitta longitudinali per- 

 currente subsuturali fusca; vertice apice obtuse rotundato, 

 foveolis obsoletis, apicali parva; fronte paullo supra margi- 

 nem inferiorem oculorum leviter rotundato-dilatata; pronoto 

 vertice paullo breviore; tegminibus abdomine dimidio longi- 

 oribus, postice levissime dilatatis, apice obtusius rotundato- 

 angustatis. Long. 3V 2 — 4 m. m. 



Mas: segmento geiiitali albido-pubescenti, supra haud, 

 subtus late et profunde rotundato-sinuato, augulis lateralibus 

 gibbosis; stylis genitalibus angustis, verticaliter deplanatis, 

 parallelis, apice acuminatis, ferrugineis; tuba anali porrecta, 

 appendicibus lateralibus elongatis, postice valde productis, 

 subacuminatis. 



Femina: segmento ultimo ventrali postice medio angu- 

 ste fere usqve ad basin sinuato; vagina leviter curvata ; val- 

 vulis lateralibus convexis, apice divaricatim rotundatis. 



Delphax Kirschb., Cicad. Geg. Wiesb., 25, 12 (1868). 



Delphax vittipennis J. Sahlb., Ent. ant. sydöstr. Kar el. 

 I, Notis. Sällsk. pro Faun. et Fl. Fenn. Forh. IX, 1867, 187, 

 180 (1868). 



