Vti PRAETATIO; 
Civitatis Argentoratensis, quem vocant, Magistri, naturae non 
minus quam juris consulti. Quod pietatis officium desidera- 
tissimo socero praestans, confido me , illius memoriae non 
improbum aut ingratum ponere monumentum, nec de scientia 
naturali ejusque cultoribus male meriturum. 
Exordium ab animalibus coepi, ad reliqua progressurus na- 
turae regna, quum idoneorum judicum suffragium et tempo- 
rum secundior aura faverit. Ex plurimis ab auctore observatis 
et inventis ea quae mihi graviora et ob majus momentum pu- 
blica luce prae ceteris digna visa erant, excerpsi. Multa in his 
sunt prorsus nova; multa item aliis jam observata , sed Her- 
manni lynceis oculis subtilius perquisita et clariori luce col- 
lustrata. Quae omnia , quantum licuit, nunc maxime denuo 
cum ipsis rebus in museo servatis comparavi , et cum aliorum 
ipsiusque Hermanni scriptis contuli, ne quid ab aliis Jam satis 
probabiliter aut ab auctore ipso publice tractatum reciperetur. 
Quod si quid hujusmodi occurrerit, singulare viri in obser- 
vando acumen et in describendo luculenta subtilitas ut appa- 
reret , nobis in animo fuit; non raro quoque, ut Hermanno 
nostro protopraxiae honos et jus in sua vindicaretur. Qua de 
caussa temporis momenta, quibus quaeque facta observatio est, 
quantum fieri potuit , notata sunt. 
Nimis religiose forsan.plura admissa, quae qualia nunc 
sunt, minoris aestimanda possint videri ; quae si ipsi auctori 
ultimam imponere manum licuisset , luculentiora haud dubie 
erant proditura. Sed nec res nec sermonem aut verba aucto- 
ris immutare volui, et omnia , uti ex calamo profluxerunt 
eleganti, scrupulose conservata hic ut reperirentur, mihi 
maximae fuit curae. Quis non amet a tali viro inchoata etiam 
et adumbrata, si illi non licuit perfecta cuncta et absoluta 
relinquere? Nonnulla tantum ex germanico aut gallico sermone 
