174 OPSERVATIONES ZOOLOGICAE. 
Ad Trogonis genus pertinere. PaZ/as. Nord. Beytr. T. IIT. p. 8. 
Quam pulcra sit avis et elegans , gestibus quasi meretriciis , in summis ra- 
mulis degens, et difficilis acquisitu, frugivora, nullo adeo modo ad cuculi 
genus pertinens. Vid. Le J"aillant. It. in. inter. Afric. I. vers. germ. p. 96. 
eall. T. I. p. 152. Ipse nidificat. Novam speciem (varietatem vocat) in Hou- 
zouanorum regione. Second voyage, T. III. p. 251. 
PICUS MAR TIUS. 
Nurrus alius huic accedens in veteri continente. Sed varii alii nigri in 
America. Inde supponit Buffonius (ut aliquid dixisse videatur novij)) eum ex 
DR ad nos advenisse. Heu mihi! Ex recentiore, juniore terra , ja 
ipsum ! Ergo antiquitus Europa illo caruit ? 
PICUS LINEATUS. 
Huzvs femina Parisiis a Geofroy mihi missa, nomine CZarpenZer, quod 
quidem genericum est, Iris pulcre flava. Gula collumque antice nigra. Discus 
alarum subtus albus. 
PICUS SORDIDUS. Nobis. 
Cristatus , luteus , remigibus ferrugineis , rectricibus nigris , linea 
sanguinea sub oculis ad rostrum ducta. 
Statura inter mediocres et minores. Inelegans. An forte femina undati ? 
PICUS MAJOR. 
Runnzpo crisi in meo se ad usque pennas quae tarsi articulum tegunt, 
extendit. 
Quid crissum vocet, Linnaeus nullibi explicavit. Apparet ex hoc et sequen- 
tibus specieibus pici , intelligi regionem ani , sive partis cordatae glanduliferae 
quae uropygium dicitur, superficiem inferiorem. Aliter explicat Forszerus iz 
Enchirid. Hist. Nat. ubi p. 25. dicit. « Crissum esse uropygii latus inferius , 
« inter anum et apicem uropygii. » et n.? 548. «Uropygium saepe pro pennis 
«tectricibus caudae sumi. » 
Picum medium non nisi varietatem esse pici majoris, vult Buffonius; etiam 
vult Peyrousius ir. Nov. "ct. Suec. 1782. Trim. 1I. n2. Sed differt om- 
