242 OBSERYATIONES ZOOLOGICAE. 
mutatio bufonem juverit? Et jam die rz. anni III. (22. Sept. 1794.) defossum 
reperio. Adeo terra indiget! Utadeo non geophagos cum veteribus, sed potius 
geonaios dicendus sit. Gesnerus in Animal. divisione secundum elemen- 
tun. in Iconibus Anim. quadrup. Tiguri 1560. pag. 9. dicit: alia animalia 
in terra degere, et e terra vivere, uti bufones. 
D. 5. Vindem. (27. Sept. 1791.) rursus ex terra emersit. Obtuli oniscos 
parvosque lumbricos. Pigre se tandem in pedes erexit locum aliquantum mu- 
tans, et cireumspiciens, unumque hausit oniscum , sed non solerter ut alias, 
potius ter quaterve in ore detenti insecti situm mutavit ut tandem deglutire 
posset. Neque postea ullum alium vorasse observavi. Neque postridie. 
D. 1o. Vendem. (2. Oct.) rursus obesiusculus et nitens apparuit , nihil ta- 
men oniscorum vorasse mihi visus est. Duobus diebus ante terram humecta- 
veram. Continuo in superficie terrae observatus, modo macilentior, modo 
inflatior. In fine mensis pauci onisci supersunt. Sed segnius bufonem eos ligu- 
rire observo , nec adeo praecipiti modo projecta lingua. Excrementum ab illo 
redditum molliculum , cylindricum, utroque fine acuminatum , longitudine 
pollicari, crassitie linearum trium, (Talia colligenda fuerint, et cum excre- 
mentis aliorum animalium mere insectivororum , e. g. avium , scorpionum, etc, 
chymica analysi comparanda.) Hoc tempore magis quoque pinguis et nitidus 
visus, et praeter modum pedibus innisus, et in altum surrectus protenso ca- 
pite, quo fine ignoro. Papillae aut verrucae corporis lividae (nunquam adeo 
vividae mihi observatae ac sunt in icone Roeselii) punctis parvis nigris adsper- 
sae. Lente vitrea spectatae nihil plane pororum mihi ostendunt. 
Ultimo mensis Vindem. (22. Oct.) terram jam subiit, devoratis omnibus 
qui superfuerant oniscis. 
D. 2:1. Ventosi (1795. d. 12. Mart.) apparet in superficie terrae macilentus 
et excolor. Offero oniscum, quem super pedes anteriores currere sinit, nec 
movetur. Postridie tamen oniscus non amplius apparet , neque julus compla- 
natus , quem simul dedi. Defodit se quoque rursus bufo. 
Ao. IV. (1796. fine Maji) duo bufones calamitae reperti juniores pollicari 
longitudine. Unus positus in olla sub campana; alter in horto. 
Medio Augusto unum meorum majorum inclusum ad superficiem terrae 
immotum sedere vidi , colore flavo , tuberculis vix apparentibus ; nunquam co- 
lorem mutasse , aut uncto nitido corpore fuisse, quod in bufone vulgari ter- 
restri olim observaveram , vidi. Neque et proposita insecta curavit, ut semel 
