25 DE JACHT MET DE CAMERA 



onder een afdak van dorre bladeren op den grond waren in orde gebracht. 



Men beweert echter, dat de Koekoek zijn ei ook wel ter uitbroeding toe- 

 vertrouwd aan grootere vogels en wel aan Lijsters en Klauwieren. Heeft de 

 jonge Koekoek het nest verlaten en is hij dus in staat zelf naar voedsel te 

 zoeken, dan bekommert hij zich niet meer om zijne pleegouders. Dat zijne 

 werkelijke ouders nog voor hem zouden zorgen en naar hem zouden omzien, 

 zooals wel beweerd wordt, komt mij zeer twijfelachtig voor. 



In het begin van Juli wordt de Koekoeksroep maar zelden meer gehoord, 

 midden Juli bijna in 't geheel niet meer. In Augustus verlaten ons de meeste 

 Koekoeken om in Noord-Afrika te overwinteren. Slechts enkele blijven tot 

 September en bij uitzondering tot half October. Hun vertrek regelt zich naar 

 de grootere of kleinere hoeveelheid voedsel, die er nog voor hen voorhanden 

 is, want de Koekoek voedt zich met alle mogelijke insecten, het liefst echter 

 met harige rupsen, die door andere vogels versmaad worden. Hij is dus 

 voorzeker ook een onzer nuttigste vogels. 



Plaat 14-17. 



De grauwe Klauwier (Lanius collurio) (L). 



De grauwe Klauwier is voor velen een vrij wel onbekende vogel. Er bestaan 

 dus gegronde redenen, hem eens wat nader te beschouwen, want onbekend, 

 maakt onbemind. 



Ofschoon al te ijverige vogelbeschermers ook dezen Klauwier evenals alle 

 andere Klauwieren-soorten den oorlog hebben verklaard, wegens de ook hem 

 aangeboren zucht, de nesten van kleinere vogels te plunderen en haar eieren 

 en jongen te rooven, heeft hij toch ook recht op eenige bescherming. 



Geen enkele vogel toch is uitsluitend schadelijk of uitsluitend nuttig. Het 

 wegvangen van massa's voor landbouw en houtteeld schadelijke insecten is 

 toch ook eene eigenschap van den grauwen Klauwier. Overigens is het een 

 zeer levendige, aardige en interessante vogel, die helaas nog door betrekkelijk 

 weinig wereldbewoners in al zijn doen en laten nauwkeurig is waargenomen. 

 Ook is het een mooie vogel, al kan zijn vederpakje nu ook juist niet schit- 

 terend en in het oog vallend genoemd worden. 



Het mannetje onderscheidt zich in grootte en ook in de kleur zijner vederen, 

 zeer van het wijfje. De bovenkop, de nek en de stuit zijn aschgrauw, de rug 

 en de dekveeren der vleugels mooi roodbruin, de onderdeelen wit, de zijden 

 van de borst rooskleurig lichtrood. Van af de neusgaten loopt een breede 

 zwarte streep door de oogen. De slagpennen zijn zwartachtig en de afgeronde 

 vrij lange staart is bruinzwart, terwijl alle staartveeren, de twee middelste alleen 

 uitgezonderd, smalle witte eindpunten en lengtevlekken hebben. De zwarte 

 bek, die aan weerszijden van een tandvormig uitsteeksel is voorzien, is sterk en 

 van voren roofvogelachtig omgebogen. De oogen zijn bruin, de pooten grauwzwart. 



Het wijfje is veel kleiner dan het mannetje en zeer gemakkelijk er van 



