DE JACHT MET DE CAMERA 28 



de eigenschap van dezen vogel om zijn prooi op doorns te spietsen en zich 

 daardoor eene voorraadschuur te verschaffen, die hem, vooral waanneer hij jongen 

 te verzorgen heeft, zoo uitstekend te pas komt. 



Eene natuurware afbeelding dezer voorraadschuur ontbreekt nog aan de 

 Serie „Klauwierenfoto's" die dit boekje versieren. Moge de tijd niet meer 

 verre zijn, dat ook deze door den Camerajager goeden buit wordt verklaard. 



Plaat 18-20. 



De Tapuit (Saxicola oenanthe oenanthe) (L.) 



De Alpenbewoners in Zwitserland noemen hem „Bergnachtegaal". Bij ons 

 v/ordt hij in verschillende streken van ons land ook met verschillende volks- 

 benamingen aangeduid, waarvan „Stag" wel de meest bekende en „Wit-staart" 

 de meest passende is. 



Rug, nek en bovenkop van dezen kleinen sierlijken zangvogel zijn lichtgrijs, 

 de vleugels zwart met bruinachtige witte randen. Het onderlijf is wit in roest- 

 geel overgaande, het achterlijf helder wit, evenals de staart, die alleen aan 

 het einde zwart is. Door het donkerbruine oog loopt een zwarte streep en ook 

 de bek en de vrij stevige pooten zijn zwart. 



Het gezang van den Tapuit is zeer weinig betcekenend. Dat men hem dan 

 ook in Zwitserland den poëtischen naam „Bergnachtegaal" gegeven heeft, is 

 Avellicht daardoor te verklaren, dat hij ook nog op de kale steenachtige heuvels, 

 waar geen plantengroei meer voorkomt, wordt aangetroffen en ook daar zijn 

 kort en eenvoudig liedje afdraait. Dit teeken van vroolijke opgeruimdheid, te 

 midden van besneeuwde rotswoestijnen maakt wel eenigszins aanspraak op 

 zulk eene benaming. Wij gunnen hem deze van harte. 



In April, in Limburg zelfs reeds in de tweede helft van Maart, komt de 

 Tapuit bij ons aan en in September vertrekt hij weer. 



Daar hij bij ons geen rotsen kan vinden, moet hij zich tevreden stellen met 

 steenhoopen, bouwvallen, oude muren en aarden wallen. Steenen trekken hem 

 bijzonder aan, vandaar dat men hem ook wel „Steensluiper" en „Steentikker" 

 noemt. In droge streken is hij overal te huis en toch is hij voor velen een 

 tamelijk onbekende vogel, daar hij nooit lang op één plaats blijft zitten en 

 onrustig en beweeglijk is, zoodat hij een hem naderenden mensch reeds spoedig 

 ontvlucht. Een natuur minnenden wandelaar zal hij echter spoedig genoeg in 

 het oog vallen, want zijn schuwe aard doet hem steeds de hoogste plekjes 

 opzoeken, vanwaar hij den omtrek geheel kan overzien. Vooral op de heide 

 en in de duinen is hij zeer gemakkelijk waar te nemen. Men kan hem daar 

 eensklaps cp een heuveltje zien plaats nemen, waar hij dan eenige malen 

 met den staart heen en weer wipt en zonderlinge buigingen maakt. Hij 

 draait zich naar alle kanten, zit geen oogenblik stil en is bij het geringste 

 gevaar ook geheel plotseling verdwenen. Op- of wegvliegen ziet rnen hem maar 

 zelden, want hij laat zich meestal als het ware, naar beneden vallen, strijkt 



