29 • DE JACHT MET DE CAMERA 



rakelings langs den grond verder en neemt dan weer plaats op een ander 

 heuveltje of ook wel in den top van een op dien heuvel staanden lagen 

 struik, waar hij dan weer allerlei buigingen maakt. Dat gaat alles zoo vlug 

 in zijn werk en met zulk eene energie, dat het ons duidelijk wordt, dat de 

 Tapuit een sterke vogel is. Niet minder vlug is hij ook in het loopen. Hij 

 rolt als het ware over den grond, zoolang hem geen steen in den weg komt. 

 Voor een steen maakt hij echter steeds halt en plaatst zich er even op om 

 den omtrek te verkennen, dan rolt hij weer verder. 



Alleen in den paartijd wordt er verandering gebracht in zijn doen en laten. 

 Dan is hij veel minder schuw en beweegt hij zich meer in de lucht, zelfs 

 tot tien meter hoogte. Onder het vliegen laat hij dan ook zijnen min of meer 

 krassenden zang hooren, zoodoende een nabootser wordend van den Leeuwerik. 



De vleugels snel heen en weer bewegend, stijgt hij in schuine richting met 

 langzamen wiekslag omhoog en blijft dan even op de wijze eens roofvogels in 

 de lucht staan. Is hij op het hoogste punt zijner vlucht gekomen, dan daalt 

 hij plotseling weer in tegenovergestelde schuine richting tot zijn zitplaats af, 

 om daar even uit te rusten en een deuntje te zingen, waarna hij op nieuw 

 omhoog stijgt. 



Ook bij dezen kleinen vogel is het de alles overweldigende liefde, die hem 

 zijne eigene natuur zoo geheel doet verloochenen, dezelfde aandoening, die de 

 schuwste vogels blind en doof maakt voor iedere vervolging, die ook onder 

 de goedaardigste een woedenden strijd doet ontstaan om het bezit van een 

 wijfje, die vele de meest zonderlinge bewegingen laat uitvoeren en aan de 

 meesten het liefelijkste gezang ten gehoore laat brengen. 



In dezen tijd wil ook de Tapuit niet achterblijven zijne bijdrage te leveren 

 voor het groote Vogelconcert en het gelukt hem volkomen. Ook zijn liedje 

 klinkt dan wel aardig. 



Hevige gevechten tusschen twee mannetjes komen dan ook dikwijls 

 voor, want de Tapuit is een norsche tot twist en strijd geneigde vogel, 

 die zich niet eens met zijn eigen soort, veel minder nog met andere 

 vogels, verdraagt. Hij bekommert zich dus weinig of niet om zijne soortge- 

 nooten. Alleen op den trek en op hare winterverblijfplaatsen vereenigen zich 

 de Tapuiten tot groote gezelschappen en blijven dan bij elkaar. Toegenegen- 

 heid of vriendschap is hen echter ook dan nog vreemd en zoodra ze op hare 

 broedplaatsen teruggekeerd zijn, verlaten ze elkander weer en leven weer ieder 

 voor zich in vreesachtige eenzaamheid. Alleen de gepaarde blijven bij elkander 

 en zoeken meestal hare oude nestplaatsen weer op. 



De Tapuit behoort wel niet tot de eigenlijke holenbroeders maar plaatst 

 zijn nest toch steeds in eene soort van hol. Ieder verborgen hoekje kan als 

 nestplaats voor hem dienen. 



In ons land nestelt hij hoofdzakelijk in konijnenholen, in afgegraven zand- 

 heuvels, in steenhoopen en in aarden wallen, zooals die ter afrastering van 

 schapenweiden, vooral op het eiland „Texel" veelvuldig worden aangetroffen. 



Het angstgeschreeuw der beide Tapuiten doet ons reeds spoedig de plaats 

 kennen, waar wij naar het nest moeten zoeken. Toch is dit moeilijk te vinden 



